Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

/ 17.09.2018

Ό,τι χάσαμε και ό,τι κερδίσαμε…

Υπάρχουν στιγμές που αναζητά κανείς ανακούφιση, χωρίς να είναι σε θέση να εκφράσει την αιτία, και αυτό είναι βασανιστικό. Κάτι συμβαίνει… και όταν αυτό το κάτι, είναι βράχος αδιαπέραστος βαρύς, η προσπάθεια να μη λυγίσεις είναι δύσκολη.  

Τότε υπάρχει η μαγεία του κάποιος άλλος μίλησε, είπε, κατάγραψε. Χρωστάμε πολλά στους εκφραστές της ψυχής, όπως κι αν εκφράστηκαν, με όποιο τρόπο.  

Καμιά φορά τα λόγια ενός άγνωστου είναι τα δικά μας.

Υπάρχουν στιγμές που αναζητά κανείς ανακούφιση, χωρίς να είναι σε θέση να εκφράσει την αιτία, και αυτό είναι βασανιστικό. Κάτι συμβαίνει… και όταν αυτό το κάτι, είναι βράχος αδιαπέραστος βαρύς, η προσπάθεια να μη λυγίσεις είναι δύσκολη.  

Τότε υπάρχει η μαγεία του κάποιος άλλος μίλησε, είπε, κατάγραψε. Χρωστάμε πολλά στους εκφραστές της ψυχής, όπως κι αν εκφράστηκαν, με όποιο τρόπο.  

Καμιά φορά τα λόγια ενός άγνωστου είναι τα δικά μας.

Le Vin Perdu

Paul Valery

J’ai, quelque jour, dans l’Océan, 

(mais je ne sais plus sous quels cieux), 

Jeté, comme offrande au néant, 

Tout un peu de vin précieux…  

Qui voulut ta perte, ô liqueur? 

J’obéis peut-être au devin? 

Peut-être au souci de mon coeur, 

Songeant au sang, versant le vin?  

Sa transparence accoutumée 

Après une rose fumée 

Reprit aussi pure la mer…  

Perdu ce vin, ivres les ondes!… 

J’ai vu bondir dans l’air amer 

Les figures les plus profondes…

Το χαμένο κρασί

Paul Valéry

Μια μέρα, μέσ’ από τα κύματα 

(Ποιοί με σκεπάζαν ξέχασα ουρανοί) 

Έχυσα, προσφορά καθώς προς το άπειρο, 

Λίγο ακριβό, αξετίμητο κρασί…  

Ποιός το χαμό σου, ω νάμα, θέλησε; 

Αυτοί που ζούνε μέσα μου οι θεοί; 

Ή της καρδιάς μου η έγνοια που λαχτάρησε 

Να χύσει, αντί για αίμα, κρασί;  

Η ολοδιάφανη λαμπράδα του 

Μέσ’ απ’ το ρόδινον αχνό του, λες, 

Ηύρε καθάρια πιό πολύ τη θάλασσα…  

Πάει το κρασί, τα κύματα μεθύσανε!… 

Κ’ είδα να ορμήσουν στον πικρό τον άνεμο 

Του κόσμου οι βαθυχάρακες μορφές… 

Παρίσι, Ιούλιος 1948.

Μετάφραση: Λέανδρος Κ. Παλαμάς, για το περιοδικό «Νέα Εστία» 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Προσωπικές επιλογές

Φίλη που αγαπούσε και εμπιστευόταν χρόνια της μίλησε για την απόλυτα σωστή επιλογή: “επιστρέφεις στο επάγγελμα που γνωρίζεις πολύ καλά, διότι από αυτό προέρχεσαι, με ένα κανονικό ωράριο της τάξεως των 9 και 10 ωρών ημερησίως, γιατί αυτό θα σου προσφέρει αξιόλογα χρήματα και τη ζωή που επιτέλους θέλεις! Κυρίως όμως την ανεξαρτησία σου! Θα μπορείς να σηκωθείς και να φύγεις, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι εννοώ!!!”.

Κωνσταντίνα Ζέρβα 01.06.2019

“Sono tutti gay con …”

Επιστρέφαμε από Βερολίνο. Στο τραπεζάκι του αεροπλάνου, είχα απλώσει τις σημειώσεις μου, από τα κρασιά που δοκίμασα τις προηγούμενες ημέρες. Διάχυτος ενθουσιασμός και σκεφτόμουν ήδη για ποια θα γράψω.

Δημήτρης Κούμανης 18.05.2019

Χαμόγελα ικανοποίησης

Καθόμουν στο πεζούλι, μ’ ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και χάζευα το “δίπλα”. Πρώτες ημέρες λειτουργίας, έβρισκε σιγά σιγά το κοινό του, χωρίς μαρκίζα, φανφάρες και παράτες. Απεχθάνομαι δελτία τύπου και κάθε λογής προωθητικές ενέργειες που δηλώνουν προθέσεις και προσδοκίες. Άς αφήσουμε τον κόσμο να δοκιμάσει και να επιλέξει.

Δημήτρης Κούμανης 05.05.2019

Η κοινωνία στο πιάτο μας

Τις τελευταίες εβδομάδες, η ασφυκτική πίεση της δουλειάς, δεν άφησε ελεύθερο το μυαλό κι έτσι δεν είχα σκέψεις και ιστορίες να “διηγηθώ”. Καλά είναι όμως κι έτσι. Μετά από μια επταετία χαράς με πολλούς νέους φίλους, το heteroclito απέκτησε το ετεροθαλές του αφελφάκι, με τα παιδιά της ομάδας μας, πιστούς συνοδοιπόρους. Τι κι αν μεγαλώνουμε; Όταν συναναστέφεσαι με τη νεότητα, μόνο θετικά μπορεί να σε επηρεάσει…

Δημήτρης Κούμανης 01.05.2019