Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

/ 17.09.2018

Ό,τι χάσαμε και ό,τι κερδίσαμε…

Υπάρχουν στιγμές που αναζητά κανείς ανακούφιση, χωρίς να είναι σε θέση να εκφράσει την αιτία, και αυτό είναι βασανιστικό. Κάτι συμβαίνει… και όταν αυτό το κάτι, είναι βράχος αδιαπέραστος βαρύς, η προσπάθεια να μη λυγίσεις είναι δύσκολη.  

Τότε υπάρχει η μαγεία του κάποιος άλλος μίλησε, είπε, κατάγραψε. Χρωστάμε πολλά στους εκφραστές της ψυχής, όπως κι αν εκφράστηκαν, με όποιο τρόπο.  

Καμιά φορά τα λόγια ενός άγνωστου είναι τα δικά μας.

Υπάρχουν στιγμές που αναζητά κανείς ανακούφιση, χωρίς να είναι σε θέση να εκφράσει την αιτία, και αυτό είναι βασανιστικό. Κάτι συμβαίνει… και όταν αυτό το κάτι, είναι βράχος αδιαπέραστος βαρύς, η προσπάθεια να μη λυγίσεις είναι δύσκολη.  

Τότε υπάρχει η μαγεία του κάποιος άλλος μίλησε, είπε, κατάγραψε. Χρωστάμε πολλά στους εκφραστές της ψυχής, όπως κι αν εκφράστηκαν, με όποιο τρόπο.  

Καμιά φορά τα λόγια ενός άγνωστου είναι τα δικά μας.

Le Vin Perdu

Paul Valery

J’ai, quelque jour, dans l’Océan, 

(mais je ne sais plus sous quels cieux), 

Jeté, comme offrande au néant, 

Tout un peu de vin précieux…  

Qui voulut ta perte, ô liqueur? 

J’obéis peut-être au devin? 

Peut-être au souci de mon coeur, 

Songeant au sang, versant le vin?  

Sa transparence accoutumée 

Après une rose fumée 

Reprit aussi pure la mer…  

Perdu ce vin, ivres les ondes!… 

J’ai vu bondir dans l’air amer 

Les figures les plus profondes…

Το χαμένο κρασί

Paul Valéry

Μια μέρα, μέσ’ από τα κύματα 

(Ποιοί με σκεπάζαν ξέχασα ουρανοί) 

Έχυσα, προσφορά καθώς προς το άπειρο, 

Λίγο ακριβό, αξετίμητο κρασί…  

Ποιός το χαμό σου, ω νάμα, θέλησε; 

Αυτοί που ζούνε μέσα μου οι θεοί; 

Ή της καρδιάς μου η έγνοια που λαχτάρησε 

Να χύσει, αντί για αίμα, κρασί;  

Η ολοδιάφανη λαμπράδα του 

Μέσ’ απ’ το ρόδινον αχνό του, λες, 

Ηύρε καθάρια πιό πολύ τη θάλασσα…  

Πάει το κρασί, τα κύματα μεθύσανε!… 

Κ’ είδα να ορμήσουν στον πικρό τον άνεμο 

Του κόσμου οι βαθυχάρακες μορφές… 

Παρίσι, Ιούλιος 1948.

Μετάφραση: Λέανδρος Κ. Παλαμάς, για το περιοδικό «Νέα Εστία» 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φίλος από τα παλιά

Μέσα Ιουλίου και η βροχή έκανε άνω κάτω την παράσταση στο Ηρώδειο. Ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί ατάκτως, γολγοθάς η αναμονή για ταξί κι ένα ζευγάρι περπατούσε αμέριμνο, με κατεύθυνση τη Μητρόπολη.

Δημήτρης Κούμανης 06.08.2019

Ιστορίες υστερίας και υποκρισίας

Είχα πέσει με τα μούτρα, στα νόστιμα ταϋλανδέζικα πιάτα που βρίσκονταν μπροστά μου. Πλάϊ μου, μία κυρία είχε γίνει πιεστική -αφόρητα κουραστική για να ακριβολογώ- προς τον μάγειρα / ιδιοκτήτη.

Δημήτρης Κούμανης 26.07.2019

Ευωδία

Είπες “πάμε να φύγουμε…να ξεχάσουμε…να ξεχαστούμε”.
Το αυστηρό μου βλέμμα, δεν άφηνε περιθώρια για αποδράσεις. Να ξεχαστούμε ναι, όμως να μην ξεχάσουμε. Η απώλεια μνήμης, μου φαίνεται τρομακτική.
Σηκώθηκα μούσκεμα από τον ιδρώτα. Δεν ήταν εφιάλτης, όμως είχε κάτι σκοτεινό η ιστορία.

Δημήτρης Κούμανης 20.07.2019

Περί marketing

Πιστεύω ότι είμαστε όλοι σύμφωνοι, ότι ο ρόλος των οινοποιείων είναι να φτιάχνουν κρασί. Όμως στην εποχή που ζούμε, χρειάζονται κι “εργαλεία” marketing, για να καταφέρουν να πουλήσουν τα κρασιά τους. Σωστά;

Δημήτρης Κούμανης 06.07.2019