Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Υπόγειες Απολαύσεις

Όσα βιβλία διάβασα στην εφηβεία, δεν τα έχω διαβάσει στην υπόλοιπη ζωή μου.

Τα βιβλιοπωλεία πέριξ των Εξαρχείων, ήταν το καταφύγιο μου. Οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, ξόδευαν το χατζιλίκι σε δίσκους, εγώ σε βιβλία και κινηματογράφο. Αγόραζα βιβλία από το κέντρο και στην επιστροφή, χωνόμουν σε κάποια αίθουσα της Πατησίων. Ήμουν αληθινά χαρούμενος, μέσα στη μοναξιά μου. 

Υπόγειες Απολαύσεις

Όσα βιβλία διάβασα στην εφηβεία, δεν τα έχω διαβάσει στην υπόλοιπη ζωή μου.

Τα βιβλιοπωλεία πέριξ των Εξαρχείων, ήταν το καταφύγιο μου. Οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, ξόδευαν το χατζιλίκι σε δίσκους, εγώ σε βιβλία και κινηματογράφο. Αγόραζα βιβλία από το κέντρο και στην επιστροφή, χωνόμουν σε κάποια αίθουσα της Πατησίων. Ήμουν αληθινά χαρούμενος, μέσα στη μοναξιά μου. 

Υπόγειες Απολαύσεις

Όσα βιβλία διάβασα στην εφηβεία, δεν τα έχω διαβάσει στην υπόλοιπη ζωή μου.

Τα βιβλιοπωλεία πέριξ των Εξαρχείων, ήταν το καταφύγιο μου. Οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, ξόδευαν το χατζιλίκι σε δίσκους, εγώ σε βιβλία και κινηματογράφο. Αγόραζα βιβλία από το κέντρο και στην επιστροφή, χωνόμουν σε κάποια αίθουσα της Πατησίων. Ήμουν αληθινά χαρούμενος, μέσα στη μοναξιά μου. 

Υπήρχε ένα βιβλιαράκι τσέπης από τις εκδόσεις “Περιοδικό”, που για μια διετία κουβαλούσα πάντα μαζί μου. “Υπόγειες Απολαύσεις” του Luis Buñuel, ζωή γεμάτη καπνό και αλκοόλ. Πόσες φορές άραγε διάβασα τις ιστορίες του; Πόσο μ’ επηρέασαν οι περιγραφές του; Δεν ξέρω πως και γιατί, μα ακόμα συνεχίζουν να με ξεσηκώνουν. 

 

Υπήρχε ένα βιβλιαράκι τσέπης από τις εκδόσεις “Περιοδικό”, που για μια διετία κουβαλούσα πάντα μαζί μου. “Υπόγειες Απολαύσεις” του Luis Buñuel, ζωή γεμάτη καπνό και αλκοόλ. Πόσες φορές άραγε διάβασα τις ιστορίες του; Πόσο μ’ επηρέασαν οι περιγραφές του; Δεν ξέρω πως και γιατί, μα ακόμα συνεχίζουν να με ξεσηκώνουν. 

 

Υπήρχε ένα βιβλιαράκι τσέπης από τις εκδόσεις “Περιοδικό”, που για μια διετία κουβαλούσα πάντα μαζί μου. “Υπόγειες Απολαύσεις” του Luis Buñuel, ζωή γεμάτη καπνό και αλκοόλ. Πόσες φορές άραγε διάβασα τις ιστορίες του; Πόσο μ’ επηρέασαν οι περιγραφές του; Δεν ξέρω πως και γιατί, μα ακόμα συνεχίζουν να με ξεσηκώνουν. 

 

Πέρασα στα μπαρ υπέροχες στιγμές. Το μπαρ είναι για μένα ένας χώρος στοχασμού και περισυλλογής, χωρίς την οποία η ζωή θα ’ταν αδιανόητη. Παλιά συνήθεια που δυνάμωνε καθώς περνούσαν τα χρόνια. Όπως ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης, ανεβασμένος στην κολόνα του διαλογιζόταν με τον αόρατο θεό του, έτσι κι εγώ πέρασα στα μπαρ στιγμές μακρόσυρτου ρεμβασμού, μιλώντας σπάνια με τα παιδιά και πιο συχνά με τον εαυτό μου, πλημμυρισμένος από χορό εικόνων που δεν έπαυαν να με εκπλήσσουν. Σήμερα, γέρος σαν τον αιώνα, βγαίνω πολύ λίγο από το σπίτι μου. Μόνος, τις στιγμές του απεριτίφ, στη μικρή γωνιά που είναι αραδιασμένα τα μπουκάλια μου, μ’ αρέσει ν’ αναπολώ τα μπαρ που αγάπησα.  

Καταρχήν διευκρινίζω ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα μπαρ και στα καφέ. Στο Παρίσι, για παράδειγμα, ποτέ δε μπόρεσα να βρω ένα μπαρ κατάλληλο. Αντίθετα, είναι μια πόλη πλούσια σε θαυμαστά καφέ. Όπου κι αν πάτε, από τη Μπελβίλ μέχρι την Οτέιλ, ποτέ δε θα σας πιάσει αγωνία μήπως και δε βρείτε μια θέση να καθήσετε και ένα γκαρσόν να σας πάρει παραγγελία. Μπορούμε να φανταστούμε το Παρίσι χωρίς τα καφέ, χωρίς τις υπέροχες ταράτσες, χωρίς τα Tabac; Θα ‘ταν σαν να αντικρίζαμε μια πόλη αφανισμένη από την ατομική έκρηξη.  

Ένα μεγάλο μέρος της σουρεαλιστικής δραστηριότητας, ξετυλίχτηκε στο καφέ Συρανό, στην πλατεία Μπλανς. Μ’ άρεσε επίσης το Σελέκτ στα Ιλίσια Πεδία, κι ήμουν καλεσμένος στα εγκαίνια του Κουπόλ στη Μονμάρτη. Ο Μαν Ρέι και ο Αραγκόν μού είχαν δώσει εκεί ραντεβού, για να οργανώσουμε την πρώτη προβολή της ταινίας «Ένας ανδαλουσιανός σκύλος». Δεν αναφέρω τα υπόλοιπα. Λέω μόνο πως τα καφέ είναι χώρος για συζήτηση, χώρος του πήγαινεέλα και της ηχηρής, καμιά φορά, φιλίας των γυναικών. Το μπαρ αντίθετα είναι μια άσκηση μοναξιάς. Πρέπει πρωτ’ απ’ όλα να ‘ναι ήσυχο, σκιερό και πολύ άνετο. Η μουσική, ακόμα και σιγανή σε αντίθεση με την αισχρή χρήση που γίνεται σήμερα-, πρέπει να ‘ναι αυστηρά διαλεγμένη.  Το πολύ δώδεκα τραπέζια με θαμώνες, αν είναι δυνατόν, στο ελάχιστο φλύαρους.  

Αγαπώ για παράδειγμα, το μπαρ του ξενοδοχείου Πλάζα στη Μαδρίτη. Ο μετρ του ξενοδοχείου με γνωρίζει και με οδηγεί κατευθείαν στο αγαπημένο μου τραπέζι, με τη ράχη στον τοίχο. Μετά το απεριτίφ, αν θέλεις μπορείς να δειπνήσεις. Ο φωτισμός είναι πάρα πολύ διακριτικός, αλλά τα τραπέζια φωτίζονται αρκετά. Στη Μαδρίτη αγαπούσα πολύ και το Σκοτ, που ήταν γεμάτο από πολύτιμες αναμνήσεις. Σ’ αυτό πήγαινα ευχαρίστως με φίλους, παρά για μοναχικούς στοχασμούς. Στο ξενοδοχείο του Παουλάρ, βόρεια της Μαδρίτης, χτισμένο μέσα σε μια από τις αυλές ενός υπέροχου γοτθικού μοναστηριού, συνήθιζα να παίρνω το απεριτίφ μου το βράδυ, σε μια μεγάλη σάλα με γρανιτένιες κολόνες. Εκτός από το Σάββατο και την Κυριακή, μέρες πάντα ολέθριες, με τους τουρίστες και τα φωνακλάδικα παιδιά να συνωστίζονται, ήμουν ουσιαστικά μόνος, περικυκλωμένος από ρεπροντιξιόν των πινάκων του Ζουρμπαράν, ενός από τους αγαπημένους μου ζωγράφους. Η σιωπηλή σκιά ενός γκαρσονιού περνούσε πότεπότε από μακριά, σεβόμενος την αλκοολική μου περισυλλογή. 

Είδα όλες του τις ταινίες μονορούφι.

Αιρετικός, προκλητικός, φετιχιστής και λάγνος, χλεύαζε τις comme il faut συμπεριφορές, φέρνοντας κυνικά στο προσκήνιο, τ’ αχαλίνωτα ανθρώπινα πάθη. Ενώ στην “Βιριδιάνα(1961) η Silvia Pinal αντιστέκεται στην αποπλάνηση, υπηρετώντας πιστά τον Κύριο, στην “Ωραία της Ημέρας” (1967) η Catherine Deneuve αναζητά ως πόρνη τ’ απογεύματα, την ικανοποίηση και την ηδονή

BELLE DE JOUR - Official Trailer - Directed by Luis Buñuel & newly restored

Μετά 35 χρόνια από τον θάνατό του, ο Luis Buñuel συνεχίζει να μας αναστατώνει. 

 

One’s never bored in a bar, unlike in a church, alone with one’s own soul.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Υπόγειες Απολαύσεις

Όσα βιβλία διάβασα στην εφηβεία, δεν τα έχω διαβάσει στην υπόλοιπη ζωή μου. Τα βιβλιοπωλεία…

Δημήτρης Κούμανης 03.10.2018

9:30 π.μ.

Από το διπλανό τραπέζι ξαφνικά ακούστηκαν γέλια. Εννιά & μισή το πρωί. Στις άβολες καρέκλες…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 30.09.2018

Grand Cru συναντήσεις Ελλήνων οινοπαραγωγών στην Αλσατία - Ιούνιος 2013

Ήταν θαρρώ τέλη Μαίου του 2013, μια βδομάδα πριν την καλοκαιρινή έλευση των Ελλήνων οινοπαραγωγών…

Γιώργος Ιωαννίδης 26.09.2018

Η αντίληψη του χώρου είναι άθροισμα εμπειριών

Όταν αναλογίζομαι την ανθρώπινη ύπαρξη σκέφτομαι πως ουσιαστικά, ο άνθρωπος «ορίζεται»…

Παναγιώτα Καμπέρου 23.09.2018