Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Υπόγειες Απολαύσεις

Όσα βιβλία διάβασα στην εφηβεία, δεν τα έχω διαβάσει στην υπόλοιπη ζωή μου.

Τα βιβλιοπωλεία πέριξ των Εξαρχείων, ήταν το καταφύγιο μου. Οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, ξόδευαν το χατζιλίκι σε δίσκους, εγώ σε βιβλία και κινηματογράφο. Αγόραζα βιβλία από το κέντρο και στην επιστροφή, χωνόμουν σε κάποια αίθουσα της Πατησίων. Ήμουν αληθινά χαρούμενος, μέσα στη μοναξιά μου. 

Υπόγειες Απολαύσεις

Όσα βιβλία διάβασα στην εφηβεία, δεν τα έχω διαβάσει στην υπόλοιπη ζωή μου.

Τα βιβλιοπωλεία πέριξ των Εξαρχείων, ήταν το καταφύγιο μου. Οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, ξόδευαν το χατζιλίκι σε δίσκους, εγώ σε βιβλία και κινηματογράφο. Αγόραζα βιβλία από το κέντρο και στην επιστροφή, χωνόμουν σε κάποια αίθουσα της Πατησίων. Ήμουν αληθινά χαρούμενος, μέσα στη μοναξιά μου. 

Υπόγειες Απολαύσεις

Όσα βιβλία διάβασα στην εφηβεία, δεν τα έχω διαβάσει στην υπόλοιπη ζωή μου.

Τα βιβλιοπωλεία πέριξ των Εξαρχείων, ήταν το καταφύγιο μου. Οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, ξόδευαν το χατζιλίκι σε δίσκους, εγώ σε βιβλία και κινηματογράφο. Αγόραζα βιβλία από το κέντρο και στην επιστροφή, χωνόμουν σε κάποια αίθουσα της Πατησίων. Ήμουν αληθινά χαρούμενος, μέσα στη μοναξιά μου. 

Υπήρχε ένα βιβλιαράκι τσέπης από τις εκδόσεις “Περιοδικό”, που για μια διετία κουβαλούσα πάντα μαζί μου. “Υπόγειες Απολαύσεις” του Luis Buñuel, ζωή γεμάτη καπνό και αλκοόλ. Πόσες φορές άραγε διάβασα τις ιστορίες του; Πόσο μ’ επηρέασαν οι περιγραφές του; Δεν ξέρω πως και γιατί, μα ακόμα συνεχίζουν να με ξεσηκώνουν. 

 

Υπήρχε ένα βιβλιαράκι τσέπης από τις εκδόσεις “Περιοδικό”, που για μια διετία κουβαλούσα πάντα μαζί μου. “Υπόγειες Απολαύσεις” του Luis Buñuel, ζωή γεμάτη καπνό και αλκοόλ. Πόσες φορές άραγε διάβασα τις ιστορίες του; Πόσο μ’ επηρέασαν οι περιγραφές του; Δεν ξέρω πως και γιατί, μα ακόμα συνεχίζουν να με ξεσηκώνουν. 

 

Υπήρχε ένα βιβλιαράκι τσέπης από τις εκδόσεις “Περιοδικό”, που για μια διετία κουβαλούσα πάντα μαζί μου. “Υπόγειες Απολαύσεις” του Luis Buñuel, ζωή γεμάτη καπνό και αλκοόλ. Πόσες φορές άραγε διάβασα τις ιστορίες του; Πόσο μ’ επηρέασαν οι περιγραφές του; Δεν ξέρω πως και γιατί, μα ακόμα συνεχίζουν να με ξεσηκώνουν. 

 

Πέρασα στα μπαρ υπέροχες στιγμές. Το μπαρ είναι για μένα ένας χώρος στοχασμού και περισυλλογής, χωρίς την οποία η ζωή θα ’ταν αδιανόητη. Παλιά συνήθεια που δυνάμωνε καθώς περνούσαν τα χρόνια. Όπως ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης, ανεβασμένος στην κολόνα του διαλογιζόταν με τον αόρατο θεό του, έτσι κι εγώ πέρασα στα μπαρ στιγμές μακρόσυρτου ρεμβασμού, μιλώντας σπάνια με τα παιδιά και πιο συχνά με τον εαυτό μου, πλημμυρισμένος από χορό εικόνων που δεν έπαυαν να με εκπλήσσουν. Σήμερα, γέρος σαν τον αιώνα, βγαίνω πολύ λίγο από το σπίτι μου. Μόνος, τις στιγμές του απεριτίφ, στη μικρή γωνιά που είναι αραδιασμένα τα μπουκάλια μου, μ’ αρέσει ν’ αναπολώ τα μπαρ που αγάπησα.  

Καταρχήν διευκρινίζω ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα μπαρ και στα καφέ. Στο Παρίσι, για παράδειγμα, ποτέ δε μπόρεσα να βρω ένα μπαρ κατάλληλο. Αντίθετα, είναι μια πόλη πλούσια σε θαυμαστά καφέ. Όπου κι αν πάτε, από τη Μπελβίλ μέχρι την Οτέιλ, ποτέ δε θα σας πιάσει αγωνία μήπως και δε βρείτε μια θέση να καθήσετε και ένα γκαρσόν να σας πάρει παραγγελία. Μπορούμε να φανταστούμε το Παρίσι χωρίς τα καφέ, χωρίς τις υπέροχες ταράτσες, χωρίς τα Tabac; Θα ‘ταν σαν να αντικρίζαμε μια πόλη αφανισμένη από την ατομική έκρηξη.  

Ένα μεγάλο μέρος της σουρεαλιστικής δραστηριότητας, ξετυλίχτηκε στο καφέ Συρανό, στην πλατεία Μπλανς. Μ’ άρεσε επίσης το Σελέκτ στα Ιλίσια Πεδία, κι ήμουν καλεσμένος στα εγκαίνια του Κουπόλ στη Μονμάρτη. Ο Μαν Ρέι και ο Αραγκόν μού είχαν δώσει εκεί ραντεβού, για να οργανώσουμε την πρώτη προβολή της ταινίας «Ένας ανδαλουσιανός σκύλος». Δεν αναφέρω τα υπόλοιπα. Λέω μόνο πως τα καφέ είναι χώρος για συζήτηση, χώρος του πήγαινεέλα και της ηχηρής, καμιά φορά, φιλίας των γυναικών. Το μπαρ αντίθετα είναι μια άσκηση μοναξιάς. Πρέπει πρωτ’ απ’ όλα να ‘ναι ήσυχο, σκιερό και πολύ άνετο. Η μουσική, ακόμα και σιγανή σε αντίθεση με την αισχρή χρήση που γίνεται σήμερα-, πρέπει να ‘ναι αυστηρά διαλεγμένη.  Το πολύ δώδεκα τραπέζια με θαμώνες, αν είναι δυνατόν, στο ελάχιστο φλύαρους.  

Αγαπώ για παράδειγμα, το μπαρ του ξενοδοχείου Πλάζα στη Μαδρίτη. Ο μετρ του ξενοδοχείου με γνωρίζει και με οδηγεί κατευθείαν στο αγαπημένο μου τραπέζι, με τη ράχη στον τοίχο. Μετά το απεριτίφ, αν θέλεις μπορείς να δειπνήσεις. Ο φωτισμός είναι πάρα πολύ διακριτικός, αλλά τα τραπέζια φωτίζονται αρκετά. Στη Μαδρίτη αγαπούσα πολύ και το Σκοτ, που ήταν γεμάτο από πολύτιμες αναμνήσεις. Σ’ αυτό πήγαινα ευχαρίστως με φίλους, παρά για μοναχικούς στοχασμούς. Στο ξενοδοχείο του Παουλάρ, βόρεια της Μαδρίτης, χτισμένο μέσα σε μια από τις αυλές ενός υπέροχου γοτθικού μοναστηριού, συνήθιζα να παίρνω το απεριτίφ μου το βράδυ, σε μια μεγάλη σάλα με γρανιτένιες κολόνες. Εκτός από το Σάββατο και την Κυριακή, μέρες πάντα ολέθριες, με τους τουρίστες και τα φωνακλάδικα παιδιά να συνωστίζονται, ήμουν ουσιαστικά μόνος, περικυκλωμένος από ρεπροντιξιόν των πινάκων του Ζουρμπαράν, ενός από τους αγαπημένους μου ζωγράφους. Η σιωπηλή σκιά ενός γκαρσονιού περνούσε πότεπότε από μακριά, σεβόμενος την αλκοολική μου περισυλλογή. 

Είδα όλες του τις ταινίες μονορούφι.

Αιρετικός, προκλητικός, φετιχιστής και λάγνος, χλεύαζε τις comme il faut συμπεριφορές, φέρνοντας κυνικά στο προσκήνιο, τ’ αχαλίνωτα ανθρώπινα πάθη. Ενώ στην “Βιριδιάνα(1961) η Silvia Pinal αντιστέκεται στην αποπλάνηση, υπηρετώντας πιστά τον Κύριο, στην “Ωραία της Ημέρας” (1967) η Catherine Deneuve αναζητά ως πόρνη τ’ απογεύματα, την ικανοποίηση και την ηδονή

BELLE DE JOUR - Official Trailer - Directed by Luis Buñuel & newly restored

Μετά 35 χρόνια από τον θάνατό του, ο Luis Buñuel συνεχίζει να μας αναστατώνει. 

 

One’s never bored in a bar, unlike in a church, alone with one’s own soul.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Προσωπικές επιλογές

Φίλη που αγαπούσε και εμπιστευόταν χρόνια της μίλησε για την απόλυτα σωστή επιλογή: “επιστρέφεις στο επάγγελμα που γνωρίζεις πολύ καλά, διότι από αυτό προέρχεσαι, με ένα κανονικό ωράριο της τάξεως των 9 και 10 ωρών ημερησίως, γιατί αυτό θα σου προσφέρει αξιόλογα χρήματα και τη ζωή που επιτέλους θέλεις! Κυρίως όμως την ανεξαρτησία σου! Θα μπορείς να σηκωθείς και να φύγεις, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι εννοώ!!!”.

Κωνσταντίνα Ζέρβα 01.06.2019

“Sono tutti gay con …”

Επιστρέφαμε από Βερολίνο. Στο τραπεζάκι του αεροπλάνου, είχα απλώσει τις σημειώσεις μου, από τα κρασιά που δοκίμασα τις προηγούμενες ημέρες. Διάχυτος ενθουσιασμός και σκεφτόμουν ήδη για ποια θα γράψω.

Δημήτρης Κούμανης 18.05.2019

Χαμόγελα ικανοποίησης

Καθόμουν στο πεζούλι, μ’ ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και χάζευα το “δίπλα”. Πρώτες ημέρες λειτουργίας, έβρισκε σιγά σιγά το κοινό του, χωρίς μαρκίζα, φανφάρες και παράτες. Απεχθάνομαι δελτία τύπου και κάθε λογής προωθητικές ενέργειες που δηλώνουν προθέσεις και προσδοκίες. Άς αφήσουμε τον κόσμο να δοκιμάσει και να επιλέξει.

Δημήτρης Κούμανης 05.05.2019

Η κοινωνία στο πιάτο μας

Τις τελευταίες εβδομάδες, η ασφυκτική πίεση της δουλειάς, δεν άφησε ελεύθερο το μυαλό κι έτσι δεν είχα σκέψεις και ιστορίες να “διηγηθώ”. Καλά είναι όμως κι έτσι. Μετά από μια επταετία χαράς με πολλούς νέους φίλους, το heteroclito απέκτησε το ετεροθαλές του αφελφάκι, με τα παιδιά της ομάδας μας, πιστούς συνοδοιπόρους. Τι κι αν μεγαλώνουμε; Όταν συναναστέφεσαι με τη νεότητα, μόνο θετικά μπορεί να σε επηρεάσει…

Δημήτρης Κούμανης 01.05.2019