heteroclito cave & bar a vin

52 VINUM ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2026 ότι δεν έχει αιώνια χρόνο για να πετύχει τους στόχους του. Ταυτότητα και μέλλον Τα πρώτα ίχνη της αμπελουργίας στην Ελλάδα χρονολογούνται από το 6500 π.Χ. Ωστόσο, η χώρα δεν έχει αμπελουργική παράδοση συγκρίσιμη με τις σημαντικές αμπελουργικές χώρες του κόσμου. Η Σοφία Περπέρα τοποθετεί την αρχή της σύγχρονης αμπελουργίας στην Ελλάδα το 1981. Η Περπέρα εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια για την Ομοσπονδία Ελληνικών Οίνων και γνωρίζει τον χώρο τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό. «Το 1981 η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΕΕ. Τότε, για πρώτη φορά, τα οινοποιεία είχαν απρόσκοπτη πρόσβαση σε σύγχρονη τεχνολογία ψύξης, και αυτό επέτρεψε την παραγωγή ποιοτήτων που μέχρι τότε δεν ήταν εφικτές», λέει. Πριν από αυτό, τα κρασιά είχαν συνήθως οξειδωτικό στυλ, ενώ πλέον ήταν δυνατή η παραγωγή φρέσκων κρασιών με έντονο φρουτώδες χαρακτήρα. Οι οινοποιοί δοκίμασαν τότε διεθνείς ποικιλίες αμπέλου, όπως αυτές που είναι συνηθισμένες στο Μπορντό. Τα κρασιά προσέλκυσαν γρήγορα την προσοχή. «Αλλά σύντομα έγινε σαφές ότι οι αυτόχθονες ποικιλίες είναι το πραγματικό πλεονέκτημα της Ελλάδας», λέει η Περπέρα. Αυτό το πλεονέκτημα λειτουργεί και στην τρέχουσα τεταμένη κατάσταση της παγκόσμιας αγοράς. «Τα ελληνικά κρασιά θεωρούνται σέξι, πωλούνται καλά», λέει. Κάποιος που γνωρίζει τα ελληνικά κρασιά όσο κανένας άλλος είναι ο Ανέστης Χαϊτίδης. Έχει ένα κατάστημα κρασιών στη Θεσσαλονίκη και εξάγει ελληνικό κρασί στη Γερμανία μαζί με τον συνεργάτη του Χάρη Παπαποστόλου – το VINUM κατέταξε τον Παπαποστόλου το 2024 μεταξύ των 25 εμπόρων κρασιού που πρέπει να γνωρίζει κανείς. Επιπλέον, ο Χαϊτίδης παράγει ο ίδιος κρασί και παρέχει συμβουλές στον τομέα της εστίασης. Συναντιόμαστε στις Κομνινάδες. Το χωριό βρίσκεται βαθιά στο βορρά της Ελλάδας, στη Μακεδονία. Τα αλβανικά σύνορα βρίσκονται πίσω από τον επόμενο λόφο, στα δάση φυτρώνουν μορχέλες. Αρκούδες, λύκοι και αγριογούρουνα περιφέρονται ελεύθερα. Κάποτε στο χωριό ζούσαν αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι, σήμερα έχουν απομείνει μόνο 30. Ένας από αυτούς είναι ο φίλος και συνεργάτης του Χαϊτίδη, ο Κώστας Καπούργκας. Ο Καπούργκας ανακαίνισε την παλιά αγροικία του παππού του και διοργανώνει εκεί, μαζί με τον Χαϊτίδη, εκδηλώσεις γευσιγνωσίας και πολιτισμού. Λίγο πιο πίσω από το χωριό βρίσκεται ο αμπελώνας, 1 Η Σοφία Περπέρα είναι ειδική στη σύγχρονη ελληνική αμπελουργία. 2 Ένας σιωπηλός σταρ του ελληνικού κρασιού: ο Παναγιώτης Παπαγιανόπουλος. 3 Ο Κώστας Καπούργας και ο έμπορος κρασιού Ανέστης Χαϊτίδης είναι εξαιρετικοί γνώστες της ελληνικής οινικής σκηνής και παράγουν οι ίδιοι κρασί. «Τα ελληνικά κρασιά θεωρούνται σέξι, πουλάνε καλά.» Σοφία Περπέρα όπου οι δύο καλλιεργούν κυρίως Ξινόμαυρο και Μαλαγουζιά. Η Χαϊτίδη σπρώχνει πίσω τις μπούκλες που φτάνουν μέχρι το πηγούνι της και αρχίζει να διηγείται. «Στην Ελλάδα υπήρχαν συνεχώς περιόδους κατά τις οποίες η αμπελουργία βρισκόταν σε κίνδυνο.» Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με άλλες αμπελουργικές χώρες, όπως η Γαλλία ή η Ιταλία. Έτσι, υπό την ισλαμική κυριαρχία των Οθωμανών (1453 έως 1821), η παραγωγή και η κατανάλωση αλκοόλ απαγορεύονταν. Με λίγες εξαιρέσεις: για παράδειγμα στο Άγιο Όρος με το ανδρικό μοναστήρι του ή στα Ιόνια Νησιά, στα οποία ανήκει και η Σαντορίνη. Επίσης, στις περιοχές που κυριαρχούσαν οι Βενετοί, η παραγωγή και η κατανάλωση κρασιού συνεχίστηκαν. «Η επόμενη μεγάλη αλλαγή ήρθε μετά το 1922, μετά τον χαμένο πόλεμο εναντίον των Τούρκων», λέει ο Χαϊτίδης. Τότε, οι δύο χώρες συμφώνησαν σε μια γιγαντιαία ανταλλαγή πληθυσμών: περίπου ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι ελληνικής καταγωγής εγκατέλειψαν την πατρίδα τους στη Μαύρη Θάλασσα. Ήρθαν στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και οι πρόγονοι του Χαϊτίδη και του Κώστα Καπουργά. Η Ελλάδα είχε τότε πληθυσμό που δεν ξεπερνούσε τα έξι εκατομμύρια άτομα – μια πρόκληση για τη μικρή χώρα. «Έτσι, θεσπίστηκε μια νέα αγροτική πολιτική», λέει ο Χαϊτίδης. Οι άνθρωποι 1 2