heteroclito cave & bar a vin

VINUM 55 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2026 1 Δύο αδελφές ως ομάδα: η Βίκυ και η Ελένη Ασλανίδη. 2 Η ομάδα στο οινοποιείο Μοσχόπολη: Θεόδωρος Γερμανής, Δημήτριος Παραλίδης και Αλίκη Γερμανίδη-Παραλίδη. 3 Οι αμπελώνες δεν οργώνονται και χρησιμεύουν επίσης ως βοσκοτόπια για πρόβατα. «Την άνοιξη, όταν εδώ έχει υγρασία, τα φύλλα είναι ακόμα αραιά και η υγρασία μπορεί να διαφύγει. Το καλοκαίρι, όταν είναι πυκνά και προσφέρουν σκιά, είναι ξηρά. Οι μυκητιασικές ασθένειες δεν αποτελούν λοιπόν πρόβλημα.» Θεόδωρος Γερμανός και η ξηρασία την ταλαιπωρούν εδώ και τρία χρόνια – η ποσότητα της συγκομιδής μειώθηκε κατά το ήμισυ κάθε φορά. Για μια επιχείρηση που συνήθως εμφιαλώνει όχι περισσότερο από 50.000 φιάλες, αυτό αποτελεί σοβαρό πλήγμα. «Ελπίζουμε ότι ο καιρός θα επανέλθει στο φυσιολογικό», λέει η Ασλάνις. Όμως, έχει συνειδητοποιήσει ότι η ελπίδα από μόνη της δεν αρκεί. Η άρδευση είναι μια επιλογή. Μόνο που: από πού θα προέρχεται το νερό μακροπρόθεσμα, με την αυξανόμενη ξηρασία; «Μια άλλη δυνατότητα είναι να δημιουργηθούν νέοι αμπελώνες αλλού, να ανεβούμε πιο ψηλά», λέει η οινοπαραγωγός. Η κλιματική αλλαγή – σε αυτό συμφωνούν οι οινοπαραγωγοί – είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν ήδη ιδέες για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί τουλάχιστον η ζέστη. Περίπου 45 λεπτά προς το εσωτερικό της χώρας βρίσκεται το οινοποιείο Μοσχόπολη. Ο Θεόδωρος Γερμανός, μαζί με τον πατέρα του, το μετέτρεψε σε μια από τις επιτυχίες του ελληνικού κρασιού. «Ξεκινήσαμε πριν από οκτώ χρόνια ως οινοποιοί γκαράζ», λέει ο Γερμανός. «Αλλά σύντομα το γκαράζ έγινε πολύ μικρό.» Σήμερα το οινοποιείο παράγει 70.000 φιάλες, και ακόμη και αυτό δεν καλύπτει τη ζήτηση. Η εργασία στα αμπέλια είναι ιδιαίτερα συναρπαστική στο Moschopolis. Διότι είναι μοναδική και αποκαλύπτει μια δυνατότητα αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής. Ο πατέρας του Γερμάνου εργάστηκε πριν από περίπου 25 χρόνια στη Σαντορίνη, το ζεστό και ανεμώδες ηφαιστειακό νησί στο νότιο Αιγαίο. Τα αμπέλια εκεί πλέκονται εδώ και αιώνες κοντά στο έδαφος σαν καλάθι. Τα φύλλα καλύπτουν τα σταφύλια, προστατεύοντας τους καρπούς από τον καυτό ήλιο. «Ο πατέρας μου είχε την ιδέα να ανοίξει αυτό το καλάθι προς τα πάνω», λέει ο Γερμανός. Τα αμπέλια μεγαλώνουν προς τα πάνω, όπως σε μια πέργκολα, και οι βλαστοί και τα φύλλα προσφέρουν στα σταφύλια μια προστασία που μοιάζει με θάμνο. «Την άνοιξη, όταν έχει υγρασία, τα φύλλα είναι ακόμα αραιά και η υγρασία μπορεί να διαφύγει. Το καλοκαίρι, όταν είναι πυκνά και προσφέρουν σκιά, είναι ξηρά. Οι μυκητιασικές ασθένειες δεν αποτελούν λοιπόν πρόβλημα», λέει ο αμπελουργός. Σύμφωνα με τον Γερμανό, αυτός ο τρόπος καλλιέργειας της αμπέλου έχει πολλά πλεονεκτήματα. Αφενός, τα σταφύλια κρέμονται τόσο ψηλά που τα ζώα δεν μπορούν να τα φτάσουν. Έτσι, τα αγριογούρουνα δεν αποτελούν πρόβλημα και τα πρόβατα διατηρούν το φυτό χαμηλό. Αφετέρου, στους αμπελώνες είναι έως και πέντε βαθμούς πιο δροσερά από ό,τι έξω, χάρη στο φύλλωμα. Και τα νούμερα είναι σαφή: «Τρυγούμε τουλάχιστον δύο εβδομάδες αργότερα από άλλα οινοποιεία της περιοχής. Και το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης διαπίστωσε ότι τα επίπεδα οξύτητας των σταφυλιών μας είναι έως και 50% υψηλότερα», λέει ο Γερμανός. Εν τω μεταξύ, άλλα οινοποιεία δείχνουν ενδιαφέρον για αυτό το σύστημα καλλιέργειας. Και σε αυτόν τον τομέα ο ελληνικός οίνος είναι συναρπαστικός. Επιπλέον, εδώ μπορεί κανείς να κάνει ακόμα πραγματικές ανακαλύψεις. Ο ελληνικός οίνος έχει λαμπρό μέλλον, γι' αυτό είναι σίγουρος ο Απόστολος Θυμιοπούλος από τη Νάουσα. Γιατί, όπως λέει αποχαιρετώντας: «Ο ελληνικός οίνος δεν είναι μόδα. Είναι η γλώσσα μας. Και εμείς μαθαίνουμε τώρα να τη μιλάμε καλύτερα.» Φωτογραφίες : παραχώρηση 3