Scroll to top 
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Έτσι άρχισαν όλα…

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή λένε, είναι αυτά που συμβαίνουν την πρώτη και την τελευταία φορά. Η τελευταία φορά που θα βάλω στο στόμα μου κρασί ελπίζω ν’ αργήσει, στεναχωριέμαι όμως που αδυνατώ να θυμηθώ πότε και πως ήταν η πρώτη…

Λέτε να ήταν -ναι σίγουρα αυτή θα ήταν- η πρώτη κοινωνία; Μία μόνο φορά θυμάμαι τον εαυτό στημένο στην ουρά, για να κοινωνήσω. Τραυματική εμπειρία, όχι τόσο για την αναμονή, μα γιατί μπροστά μου προηγείτω μια μαυροφορούσα αποκρουστική ηλικιωμένη και όπως καταλαβαίνετε σιχαινόμουν να μεταλάβω από το ίδιο κουτάλι. Κι όμως έγινε κι έζησαν αυτοί καλά κι εγώ καλύτερα, χωρίς πολλά πάρε δώσε με τα υπόλοιπα μυστήρια της εκκλησίας μας.

Αν λοιπόν αυτή ήταν η πρώτη φορά, τώρα που το σκέφτομαι, αδυνατώ να θυμηθώ και τις επόμενες. Κάπως έτσι φτάνουμε το καλοκαίρι του ’87, στην κεντρική πλατεία της Rouen, εκεί που το 1431 έκαψαν την Ιωάννα της Λωραίνης. Αγόρασα ένα φθηνό μπουκάλι ερυθρό κρασί από ένα παντοπωλείο και κάθησα στο πεζούλι χαζεύοντας τους περαστικούς. Κάτι ο Kerouac, κάτι “τα πέτρινα χρόνια” της εφηβείας, κάπως έτσι «σήκωσα την παντιέρα» της προσωπικής μου επανάστασης κι αν δεν θυμάμαι πως ήταν το κρασί, στην μνήμη μου έχει μείνει χαραγμένη η απελευθέρωση που ένιωσα. Μόνος, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου, να κάνω το κέφι μου.

Κάπως έτσι άρχισαν όλα…

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή λένε, είναι αυτά που συμβαίνουν την πρώτη και την τελευταία φορά. Η τελευταία φορά που θα βάλω στο στόμα μου κρασί ελπίζω ν’ αργήσει, στεναχωριέμαι όμως που αδυνατώ να θυμηθώ πότε και πως ήταν η πρώτη…

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020

Reset στις ζωές μας

Η σημερινή ημέρα, είναι ξεχωριστή. Σαν σήμερα πριν καιρό, ξεκίνησε ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό, που και στα βράχια να πέσει το πλοίο…χαλάλι. Έχω ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, νιώθω ευγνωμοσύνη για τις όμορφες στιγμές. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγοι, θέλω κι άλλο, γι’ αυτό συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Δημήτρης Κούμανης 18.03.2020

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Δημήτρης Κούμανης 12.03.2020