Scroll to top 
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Εβίβα!

Μεγάλη, παλιά και πολύπλοκη ιστορία το οινόπνευμα στη ζωή μου. Σε όλες τις χαρούμενες στιγμές που φέρνω στη μνήμη μου, αισθητή η παρουσία του.

Στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων, έμπαινε οινόπνευμα μόνο σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι γονείς, το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον, άνθρωποι του μέτρου.

Φτάνοντας στο κατώφλι της εφηβείας, η μεγάλη οθόνη αποτελούσε για μένα, τη μέγιστη ευχαρίστηση. Μόλις έσβηναν τα φώτα στις κρύες αίθουσες, ζούσα ακόμα μια περιπέτεια. Ταξίδευα σε μέρη μακρινά, αγκάλιαζα χειμώδεις γυναίκες, μεταμορφωνόμουν σε ατρόμητο μεσήλικα. Όμως πάνω απ’ όλα, υπήρχε αυτή η ατμόσφαιρα στα film noir, που το αισθητικό ρίγος διαπερνούσε το σώμα μου. Ημιφωτισμένα μπαρ γεμάτα καπνό, ντίβες, άφθονο αλκοόλ και στο βάθος, jazz μελωδίες.

Εβίβα!

Μεγάλη, παλιά και πολύπλοκη ιστορία το οινόπνευμα στη ζωή μου. Σε όλες τις χαρούμενες στιγμές που φέρνω στη μνήμη μου, αισθητή η παρουσία του.

Στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων, έμπαινε οινόπνευμα μόνο σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι γονείς, το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον, άνθρωποι του μέτρου.

Φτάνοντας στο κατώφλι της εφηβείας, η μεγάλη οθόνη αποτελούσε για μένα, τη μέγιστη ευχαρίστηση. Μόλις έσβηναν τα φώτα στις κρύες αίθουσες, ζούσα ακόμα μια περιπέτεια. Ταξίδευα σε μέρη μακρινά, αγκάλιαζα χειμώδεις γυναίκες, μεταμορφωνόμουν σε ατρόμητο μεσήλικα. Όμως πάνω απ’ όλα, υπήρχε αυτή η ατμόσφαιρα στα film noir, που το αισθητικό ρίγος διαπερνούσε το σώμα μου. Ημιφωτισμένα μπαρ γεμάτα καπνό, ντίβες, άφθονο αλκοόλ και στο βάθος, jazz μελωδίες.

Εβίβα!

Μεγάλη, παλιά και πολύπλοκη ιστορία το οινόπνευμα στη ζωή μου. Σε όλες τις χαρούμενες στιγμές που φέρνω στη μνήμη μου, αισθητή η παρουσία του.

Στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων, έμπαινε οινόπνευμα μόνο σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι γονείς, το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον, άνθρωποι του μέτρου.

Φτάνοντας στο κατώφλι της εφηβείας, η μεγάλη οθόνη αποτελούσε για μένα, τη μέγιστη ευχαρίστηση. Μόλις έσβηναν τα φώτα στις κρύες αίθουσες, ζούσα ακόμα μια περιπέτεια. Ταξίδευα σε μέρη μακρινά, αγκάλιαζα χειμώδεις γυναίκες, μεταμορφωνόμουν σε ατρόμητο μεσήλικα. Όμως πάνω απ’ όλα, υπήρχε αυτή η ατμόσφαιρα στα film noir, που το αισθητικό ρίγος διαπερνούσε το σώμα μου. Ημιφωτισμένα μπαρ γεμάτα καπνό, ντίβες, άφθονο αλκοόλ και στο βάθος, jazz μελωδίες.

Έτσι, έκανα τα πρώτα δειλά βήματα και μετά τις κινηματογραφικές αίθουσες, “γινόμουν εγώ ο πρωταγωνιστής” σε κάποια μπάρα, μ’ ένα ποτήρι στο χέρι. Και μεγάλωσα απότομα, λείπει ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, αλλά ακόμα και χωρίς αυτό, νιώθω χορτάτος. Λάθη πολλά, δεν νομίζω όμως να άλλαζα ποτέ τον κορμό, παρά μόνο λεπτομέρειες.

Πάμπολλες φορές έχω αναρωτηθεί, τελικά γιατί μας αρέσει το οινόπνευμα; Τι μας προσφέρει, γιατί υπάρχουν πολέμιοι του -αναφέρομαι κυρίως σε θρησκείες- πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς αυτό; Απαντήσεις κυρίως οδυνηρές, από επιστημονικά άρθρα, που παρουσιάζουν τις βλαβερές συνέπειες της υπερκατανάλωσης. Περί ευχαρίστησης τίποτα; Αυτό το χαμόγελο που διαγράφεται, την ώρα που ακουμπάμε το ποτήρι στα χείλη, που ωφείλεται; Η ιστορία θυμίζει τη σχέση του κλήρου με τη λέξη συνουσία. Ενώ γνωρίζουν πόσο όμορφη πράξη είναι, συμπεριφέρονται σαν να ‘ναι λέξη άγνωστη.

Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο σε αυτό το άρθρο, του καθηγητή εξελικτικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Robin Dunbar.

Αν πάλι βαριέστε, ας συμφωνήσουμε στο “So, if you want to know the secret of a long and happy life, money is not the right answer. Get rid of the takeaway in front of the telly, and bin the hasty sandwich at your desk — the important thing is to take time out with people you know and talk to them over a beer or two, even that bottle of Prosecco if you really must. There’s nothing quite like a convivial evening wrapped around a pint to give you health, happiness and a sense of wellbeing.”.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020

Reset στις ζωές μας

Η σημερινή ημέρα, είναι ξεχωριστή. Σαν σήμερα πριν καιρό, ξεκίνησε ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό, που και στα βράχια να πέσει το πλοίο…χαλάλι. Έχω ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, νιώθω ευγνωμοσύνη για τις όμορφες στιγμές. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγοι, θέλω κι άλλο, γι’ αυτό συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Δημήτρης Κούμανης 18.03.2020

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Δημήτρης Κούμανης 12.03.2020