Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

H γεύση της θάλασσας

 «Η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις» διαπίστωνε γνωστό brand σε διαφήμισή του.

Αλήθεια; αναρωτιέμαι εγώ, χωρίς ειρωνεία και βρίσκοντας τη διαπίστωση ενδιαφέρουσα προσπαθώ να αποφασίσω τη γεύση της δικής μου ζωής.

Δε δυσκολεύομαι καθόλου. Ευτυχώς.

Η αγαπημένη μου γεύση είναι αυτή της θάλασσας και το αποφασίζω αμέσως.

Η γεύση της ζωής μου θέλω να είναι αλμυρή. Παντού και πάντα μπορώ να ανακαλώ το συναίσθημα της απόλυτης ευτυχίας και ολοκλήρωσης που αισθάνομαι ξαπλωμένη ανάσκελα,  με το αλμυρό νερό της να καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το πρόσωπο μου και τα άκρα μου ελεύθερα και χαλαρά, να παραμένουν ωστόσο τεντωμένα, τι παράξενη αντίθεση, στην επιφάνειά της και το μόνο που ακούω να είναι η αναπνοή μου.

Φωτο : Dimitri Flâneur

Τη γεύση αυτού του συναισθήματος θέλω λοιπόν εγώ να δώσω στη ζωή μου. Λίγα λεπτά απόλυτης, υπέροχης απομόνωσης κι όμως τόσο παρούσα, εκτεθειμένη στον ήλιο, με μόνη παρέα τον εαυτό μου και ας κολυμπούν δίπλα και γύρω μου και άλλοι πολλοί.

Νομίζω ότι στη θάλασσα, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, μπορείς πάντα να βρεις μια γωνιά ολότελα δική σου, μέσα στην τόση ευρυχωρία της. Και ας κυνηγούν τα παιδάκια τα φουσκωτά τους και ας κυνηγούν οι ενήλικες τα φουσκωτά και τα παιδάκια τους,  φωνάζοντάς τους να μην απομακρυνθούν.  Και ας πλατσουρίζουν οι παρέες των εφήβων συζητώντας και γελώντας δυνατά σε απόσταση αναπνοής. Και ας περιφέρονται και οι υπόλοιποι στην ακροθαλασσιά με τα πλαστικά τους ποτήρια με τον καφέ στο χέρι, όταν δεν μιλούν στο κινητό,  ή όταν δεν παίζουν ρακέτες.

Τόση κίνηση και φασαρία, τόσα δρώμενα και ωστόσο εγώ υπέροχα μόνη.  Μέχρι να σηκώσω το κεφάλι και το σώμα μου, να ζαλιστώ για τα πρώτα λίγα δευτερόλεπτα, να τους δω, να χαμογελάσω και να βουτήξω γρήγορα,  βαθιά στο νερό.

Φωτο : Dimitri Flâneur

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο ποιητής με την μικρασιατική καταγωγή, Γιώργος Σεφέρης, διάλεξε από τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου μόνο τη φράση: «έστιν θάλασσα – τίς δε νιν κατασβέσει;», που το απέδωσε: «Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;»

Ευτυχώς κανείς θα του απαντούσα, αν μπορούσα.

Charles Trenet – La Mer

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Η γεύση των σταθμών

Αγαπώ πολύ τα λιμάνια και τους σταθμούς. Πιο πολύ τους σταθμούς. Ανακαλούν στη μνήμη μου…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 11.01.2019

Το μέγεθος μετράει;

Έστειλε πρόσφατα σχόλιο “διαδικτυακός φίλος” από τη Σεούλ, σχετικά με το γιατί οι Έλληνες…

Δημήτρης Κούμανης 06.01.2019

Tα παράθυρα ψηλά

Moυ αρέσει να κοιτάω ψηλά στα παράθυρα των σπιτιών όταν περπατάω στο δρόμο. Ψάχνω τις κουρτίνες…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 30.12.2018

Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας

“Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας". Φατρίες και συνομωσιολογίες…

Δημήτρης Κούμανης 23.12.2018