H γεύση της θάλασσας
«Η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις» διαπίστωνε γνωστό brand σε διαφήμισή του.
Αλήθεια; αναρωτιέμαι εγώ, χωρίς ειρωνεία και βρίσκοντας τη διαπίστωση ενδιαφέρουσα προσπαθώ να αποφασίσω τη γεύση της δικής μου ζωής.
Δε δυσκολεύομαι καθόλου. Ευτυχώς.
Η αγαπημένη μου γεύση είναι αυτή της θάλασσας και το αποφασίζω αμέσως.
Η γεύση της ζωής μου θέλω να είναι αλμυρή. Παντού και πάντα μπορώ να ανακαλώ το συναίσθημα της απόλυτης ευτυχίας και ολοκλήρωσης που αισθάνομαι ξαπλωμένη ανάσκελα, με το αλμυρό νερό της να καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το πρόσωπο μου και τα άκρα μου ελεύθερα και χαλαρά, να παραμένουν ωστόσο τεντωμένα, τι παράξενη αντίθεση, στην επιφάνειά της και το μόνο που ακούω να είναι η αναπνοή μου.
Τη γεύση αυτού του συναισθήματος θέλω λοιπόν εγώ να δώσω στη ζωή μου. Λίγα λεπτά απόλυτης, υπέροχης απομόνωσης κι όμως τόσο παρούσα, εκτεθειμένη στον ήλιο, με μόνη παρέα τον εαυτό μου και ας κολυμπούν δίπλα και γύρω μου και άλλοι πολλοί.
Νομίζω ότι στη θάλασσα, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, μπορείς πάντα να βρεις μια γωνιά ολότελα δική σου, μέσα στην τόση ευρυχωρία της. Και ας κυνηγούν τα παιδάκια τα φουσκωτά τους και ας κυνηγούν οι ενήλικες τα φουσκωτά και τα παιδάκια τους, φωνάζοντάς τους να μην απομακρυνθούν. Και ας πλατσουρίζουν οι παρέες των εφήβων συζητώντας και γελώντας δυνατά σε απόσταση αναπνοής. Και ας περιφέρονται και οι υπόλοιποι στην ακροθαλασσιά με τα πλαστικά τους ποτήρια με τον καφέ στο χέρι, όταν δεν μιλούν στο κινητό, ή όταν δεν παίζουν ρακέτες.
Τόση κίνηση και φασαρία, τόσα δρώμενα και ωστόσο εγώ υπέροχα μόνη. Μέχρι να σηκώσω το κεφάλι και το σώμα μου, να ζαλιστώ για τα πρώτα λίγα δευτερόλεπτα, να τους δω, να χαμογελάσω και να βουτήξω γρήγορα, βαθιά στο νερό.
Φωτο : Dimitri Flâneur
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο ποιητής με την μικρασιατική καταγωγή, Γιώργος Σεφέρης, διάλεξε από τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου μόνο τη φράση: «έστιν θάλασσα – τίς δε νιν κατασβέσει;», που το απέδωσε: «Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;»
Ευτυχώς κανείς θα του απαντούσα, αν μπορούσα.
Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...
Σχετικά Άρθρα
Το κρασί ενώνει
Τα πρώτα 24 ωρα ήταν βασανιστικά. Τσιμπιόμουν, για να καταλάβω εάν αποτελούσαν αληθινά γεγονότα…
Χρώμα, η άλλη αίσθηση της γεύσης
Ρουμπινί, μέτριας έντασης με κεραμυδί ανταύγειες. Παραπλανεί στο μάτι με το απαλό του χρώμα,…
Περί ακρίβειας και άλλων δεινών
Με αφορμή των καθημερινό “βομβαρδισμό” των ΜΜΕ, περί ακρίβειας και πληθωρισμού, πως αντιμετωπίζουμε…
Time After Time
Ολοκληρώνοντας κείμενο -μίγμα αστικής περιήγησης, εικαστικής γνωριμίας και δοκιμής κρασιών-…
