Scroll to top
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Συνέπεια, άγνοια ή “ότι να ‘ναι”;

Οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη ν’ ανήκουμε σε ομάδες. Συχνά τονίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν μας αφορά, όμως καλώς ή κακώς έτσι είναι, ας είμαστε ειλικρινείς.

Ο βιγκανισμός έχει γρήγορη αποδοχή και εξάπλωση στις δυτικές κοινωνίες. Έχοντας ταξιδέψει για μια δεκαετία, στα κράτη που θεωρούνται η “μήτρα” των vegans, δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους λόγους που αποφασίζει κάποιος ν’ ακολουθήσει αυτό τον δρόμο, εκτός εάν δηλώνει τζαϊνιστής (Jains). Θυμάμαι κοντά σ’ έναν ναό στα περίχωρα της Καλκούτας, ότι οι πιστοί, σκούπιζαν απαλά το δρόμο που περπατούσαν, για να μην πατήσουν κατά λάθος κάποιο ερπετό. Δεν έχει σημασία πως μας ακούγεται, όμως respect, διότι αυτό που αποφάσισαν, το έκαναν με συνέπεια.

Ακολουθώντας τις τάσεις, στην Αθήνα υπάρχουν πλέον πληθώρα σημείων, που δηλώνουν ότι προσφέρουν εδέσματα για vegans. Πριν τρεις εβδομάδες, επισκέπτομαι στο κέντρο, ένα από τα νέα και πολυδιαφημιζόμενα. Λιτός, ξεκούραστος και καλαίσθητος χώρος, προσφέροντας κυρίως προϊόντα που παρασκευάζονται και συσκευάζονται επί τόπου. Διαλέγω κάποια γλυκά και ώσπου να μου τα ετοιμάσουν, παρατηρώ ότι σερβίρουν και κρασί. Κοιτάω τη λίστα και με πιάνει απογοήτευση. Η ωραία πρώτη εντύπωση, σε δευτερόλεπτα καταρρίπτεται, από κρασιά άκρως τεχνολογικά, χωρίς καμία λογική ύπαρξης σε αυτό το στοχευμένο σημείο. Εάν το μόνο συσκευασμένο προϊόν που πωλούν, δεν είναι vegan, τότε ποια εμπιστοσύνη καλλιεργείται, προς τις πρώτες ύλες που χρησιμοποιούν για τα εδέσματα που προσφέρουν;
Κρασιά vegan υπάρχουν πολλά διαθέσιμα στην αγορά. Ελληνικά ή εισαγώμενα, σε όλο το φάσμα τιμών, απλά χρειάζεται γνώση. Την επόμενη φορά λοιπόν, θα χαρώ να δω στη λίστα, τέτοιες επιλογές και όχι mainstream “σιγουράκια”.

Λίγα μέτρα παραπάνω, υπάρχει ένα παλαιό βιολογικό παντοπωλείο, που επισκέπτομαι τακτικά. Μεγαλώνοντας έχω αποφασίσει, ότι κάποια διατροφικά προϊόντα, είναι “μονόδρομος” να είναι βιολογικά. Κάθε φορά που μπαίνω, γυρνάω το βλέμμα μου από το σημείο που είναι τοποθετημένα τα κρασιά. Αμφιβάλλω εάν υπάρχουν 1-2 βιολογικά πιστοποιημένες προτάσεις. Κρίμα και πάλι κρίμα. Το πιο εύκολο πράγμα στις μέρες μας, είναι να βρεις νόστιμα και προσιτά κρασιά, προερχόμενα από σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας.


Δεν ξέρω αν η συνέπεια είναι υποχρέωση ή προτέρημα, πάντως το “ότι να ‘ναι” βλάπτει.

Συνέπεια, άγνοια ή “ότι να ‘ναι”
Συνέπεια, άγνοια ή “ότι να ‘ναι”

Οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη ν’ ανήκουμε σε ομάδες. Συχνά τονίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν μας αφορά, όμως καλώς ή κακώς έτσι είναι, ας είμαστε ειλικρινείς.

Ο βιγκανισμός έχει γρήγορη αποδοχή και εξάπλωση στις δυτικές κοινωνίες. Έχοντας ταξιδέψει για μια δεκαετία, στα κράτη που θεωρούνται η “μήτρα” των vegans, δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους λόγους που αποφασίζει κάποιος ν’ ακολουθήσει αυτό τον δρόμο, εκτός εάν δηλώνει τζαϊνιστής (Jains). Θυμάμαι κοντά σ’ έναν ναό στα περίχωρα της Καλκούτας, ότι οι πιστοί, σκούπιζαν απαλά το δρόμο που περπατούσαν, για να μην πατήσουν κατά λάθος κάποιο ερπετό. Δεν έχει σημασία πως μας ακούγεται, όμως respect, διότι αυτό που αποφάσισαν, το έκαναν με συνέπεια.

Ακολουθώντας τις τάσεις, στην Αθήνα υπάρχουν πλέον πληθώρα σημείων, που δηλώνουν ότι προσφέρουν εδέσματα για vegans. Πριν τρεις εβδομάδες, επισκέπτομαι στο κέντρο, ένα από τα νέα και πολυδιαφημιζόμενα. Λιτός, ξεκούραστος και καλαίσθητος χώρος, προσφέροντας κυρίως προϊόντα που παρασκευάζονται και συσκευάζονται επί τόπου. Διαλέγω κάποια γλυκά και ώσπου να μου τα ετοιμάσουν, παρατηρώ ότι σερβίρουν και κρασί. Κοιτάω τη λίστα και με πιάνει απογοήτευση. Η ωραία πρώτη εντύπωση, σε δευτερόλεπτα καταρρίπτεται, από κρασιά άκρως τεχνολογικά, χωρίς καμία λογική ύπαρξης σε αυτό το στοχευμένο σημείο. Εάν το μόνο συσκευασμένο προϊόν που πωλούν, δεν είναι vegan, τότε ποια εμπιστοσύνη καλλιεργείται, προς τις πρώτες ύλες που χρησιμοποιούν για τα εδέσματα που προσφέρουν;
Κρασιά vegan υπάρχουν πολλά διαθέσιμα στην αγορά. Ελληνικά ή εισαγώμενα, σε όλο το φάσμα τιμών, απλά χρειάζεται γνώση. Την επόμενη φορά λοιπόν, θα χαρώ να δω στη λίστα, τέτοιες επιλογές και όχι mainstream “σιγουράκια”.

Λίγα μέτρα παραπάνω, υπάρχει ένα παλαιό βιολογικό παντοπωλείο, που επισκέπτομαι τακτικά. Μεγαλώνοντας έχω αποφασίσει, ότι κάποια διατροφικά προϊόντα, είναι “μονόδρομος” να είναι βιολογικά. Κάθε φορά που μπαίνω, γυρνάω το βλέμμα μου από το σημείο που είναι τοποθετημένα τα κρασιά. Αμφιβάλλω εάν υπάρχουν 1-2 βιολογικά πιστοποιημένες προτάσεις. Κρίμα και πάλι κρίμα. Το πιο εύκολο πράγμα στις μέρες μας, είναι να βρεις νόστιμα και προσιτά κρασιά, προερχόμενα από σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας.


Δεν ξέρω αν η συνέπεια είναι υποχρέωση ή προτέρημα, πάντως το “ότι να ‘ναι” βλάπτει.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Sbagliato

Κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη να βρει ένα “απάγκιο λιμάνι” στη ζωή του. Συχνά είναι η γενέθλια γη, ο τόπος καταγωγής κι άλλες φορές, η πρώτη αίσθηση σ’ ένα μέρος άγνωστο. Αυτή η διάχυτη συγκίνηση όταν πρωτοαντικρίζεις μια εικόνα, αυτή η γλυκιά θλίψη, που νιώθεις κάθε φορά που την αποχαιρετάς, προσμένοντας την επόμενη.

Δημήτρης Κούμανης 05.04.2020

Φήμη ή ευτελισμός;

Ο τόπος αλλά και ο τρόπος καλλιέργειας της αμπέλου, το έδαφος, το κλίμα, οι καιρικές συνθήκες της εκάστοτε χρονιάς, αλλά και οι αμπελουργικές συνήθεις των διαφόρων περιοχών, μαζί με τον ιδιαίτερο παράγοντα που ακούει στον όρο μικροκλίμα, συνθέτουν την περίφημη έννοια του terroir.

Βένια Ρούφα 01.04.2020

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020