Scroll to top
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Το ανθρώπινο είδος κατάφερε μέσα σε λίγες δεκαετίες να μεγαλουργήσει, με σπουδαία επιστημονικά επιτεύματα κι όμως ο πλανήτης είναι τόσο ευάλωτος σε φυσικές καταστροφές και επιδημίες. Οι εικόνες μαζικής φυγής πριν λίγα 24ωρα από τους σταθμούς τρένων των βορειοιταλικών πόλεων, μόνο 21ο αιώνα δεν θυμίζει. Ο πληθυσμός σε όλη την Ευρώπη, περιορίζει σημαντικά κοινωνικές συναναστροφές και μετακινήσεις. Καθημερινές συνήθειες αιώνων, αναστέλλονται μέχρι νεωτέρας. Ώρα να καταλάβουμε πόσο μικροί είμαστε, πόσο εφήμερες είναι οι ζωές μας.

Πρώτα γλυκά βράδια της άνοιξης στο heteroclito, τα τραπέζια γεμάτα, ο κόσμος μουδιασμένος. Βάζω ένα ποτήρι Mater Natura 4 του Βαϊμάκη, κάθομαι σε μια γωνιά του πεζόδρομου και διαβάζω ένα ποίημα του Λειβαδίτη:

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Το ανθρώπινο είδος κατάφερε μέσα σε λίγες δεκαετίες να μεγαλουργήσει, με σπουδαία επιστημονικά επιτεύματα κι όμως ο πλανήτης είναι τόσο ευάλωτος σε φυσικές καταστροφές και επιδημίες. Οι εικόνες μαζικής φυγής πριν λίγα 24ωρα από τους σταθμούς τρένων των βορειοιταλικών πόλεων, μόνο 21ο αιώνα δεν θυμίζει. Ο πληθυσμός σε όλη την Ευρώπη, περιορίζει σημαντικά κοινωνικές συναναστροφές και μετακινήσεις. Καθημερινές συνήθειες αιώνων, αναστέλλονται μέχρι νεωτέρας. Ώρα να καταλάβουμε πόσο μικροί είμαστε, πόσο εφήμερες είναι οι ζωές μας.

Πρώτα γλυκά βράδια της άνοιξης στο heteroclito, τα τραπέζια γεμάτα, ο κόσμος μουδιασμένος. Βάζω ένα ποτήρι Mater Natura 4 του Βαϊμάκη, κάθομαι σε μια γωνιά του πεζόδρομου και διαβάζω ένα ποίημα του Λειβαδίτη:

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Το ανθρώπινο είδος κατάφερε μέσα σε λίγες δεκαετίες να μεγαλουργήσει, με σπουδαία επιστημονικά επιτεύματα κι όμως ο πλανήτης είναι τόσο ευάλωτος σε φυσικές καταστροφές και επιδημίες. Οι εικόνες μαζικής φυγής πριν λίγα 24ωρα από τους σταθμούς τρένων των βορειοιταλικών πόλεων, μόνο 21ο αιώνα δεν θυμίζει. Ο πληθυσμός σε όλη την Ευρώπη, περιορίζει σημαντικά κοινωνικές συναναστροφές και μετακινήσεις. Καθημερινές συνήθειες αιώνων, αναστέλλονται μέχρι νεωτέρας. Ώρα να καταλάβουμε πόσο μικροί είμαστε, πόσο εφήμερες είναι οι ζωές μας.

Πρώτα γλυκά βράδια της άνοιξης στο heteroclito, τα τραπέζια γεμάτα, ο κόσμος μουδιασμένος. Βάζω ένα ποτήρι Mater Natura 4 του Βαϊμάκη, κάθομαι σε μια γωνιά του πεζόδρομου και διαβάζω ένα ποίημα του Λειβαδίτη:

Και να που φτάσαμε εδώ
χωρίς αποσκευές
μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.
Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα.
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.
Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα.
Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ’ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.
Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι, που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Όσο για μένα, έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,
αλλά… αλλά ποιος σήμερα ν’ αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.
Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.
Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.
Όχι, μου λένε.
Έτσι πήρα την εκδίκησή μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.
Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά…
Τι έχετε, μου λένε.
Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω. Μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν,
μ’ αυτόν τον τρόπο.
Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.
Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,
αλλά εκείνη αρνείται.
Κύριε, αμάρτησα ενώπιόν σου, ονειρεύτηκα πολύ,
έτσι ξέχασα να ζήσω.
Μόνο καμιά φορά μ’ ένα μυστικό που το ’χα μάθει από παιδί,
ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.
Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τα όνειρα στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους.
Ζήσαμε πάντοτε αλλού.
Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Δωσ’ μου το χέρι σου…
Δωσ’ μου το χέρι σου…

Λίγα μέτρα παραπέρα, ένα νεαρό ζευγάρι τελειώνει το κρασί του, η κοπέλα σηκώνεται και δίνει ένα παθιασμένο φιλί στο σύντροφό της.
Η ζωή είναι άκρως ενδιαφέρουσα και η πραγματικότητα θα συνεχίσει να είναι το παραμύθι.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Α tribute to Icarian radioactive wines!

Όπως λένε και οι ντόπιοι, την Ικαρία δεν την επιλέγεις, παρά σε επιλέγει...Πρόκειται για έναν…

Βένια Ρούφα 01.08.2020

Ελεύθερη πτώση

Σκόπιμα έχω να γράψω καιρό κι αυτό διότι, παρακολουθώ με προσοχή τα τεκταινόμενα στον ευρύτερο…

Δημήτρης Κούμανης 01.07.2020

Η επιστροφή του ασώτου

Η γνωστή παραβολή της επιστροφής του ασώτου, αναφέρεται στην ιστορία ενός πατέρα με δύο…

Βένια Ρούφα 01.06.2020

Η επόμενη ημέρα

Η ημέρα επαναλειτουργίας για χιλιάδες επιχειρήσεις φιλοξενίας και εστίασης, πλησιάζει. Οι…

Δημήτρης Κούμανης 13.05.2020