Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

9:30 π.μ.

Από το διπλανό τραπέζι ξαφνικά ακούστηκαν γέλια. Εννιά & μισή το πρωί. Στις άβολες καρέκλες του υπαίθριου χώρου ενός ξενοδοχείου, με την απίστευτα όμως βολική του θέα στη θάλασσα.

Ήταν λίγο μετά τις πρώτες γουλιές του πρώτου καφέ της ημέρας. Τότε ακριβώς ακούστηκαν εκείνα τα γέλια. Δεν γύρισα αμέσως. Με εμπόδιζε μία γλυκιά νύστα και μία ανόητη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να διαταράξει την ατμόσφαιρα εκείνης της στιγμής. Τα γέλια συνεχίστηκαν και γρήγορα έδωσαν τη θέση τους σε δυνατές κουβέντες. Πολλές κουβέντες. Από διαφορετικές φωνές. Γιατί τώρα; Γιατί δίπλα μου; Γιατί σε μένα; Αναρωτήθηκα εκνευρισμένη. Εδώ βρήκαν να καθίσουν; συνέχισα να αναρωτιέμαι με μοιρολατρική διάθεση. Με ποιο δικαίωμα αυτά τα γέλια που διακόπτονταν από κουβέντες, σε έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο, διέλυαν τις δικές μου προσδοκίες για ένα υπέροχο και κυρίως ήσυχο πρωινό;

9:30 π.μ.

Από το διπλανό τραπέζι ξαφνικά ακούστηκαν γέλια. Εννιά & μισή το πρωί. Στις άβολες καρέκλες του υπαίθριου χώρου ενός ξενοδοχείου, με την απίστευτα όμως βολική του θέα στη θάλασσα.

Ήταν λίγο μετά τις πρώτες γουλιές του πρώτου καφέ της ημέρας. Τότε ακριβώς ακούστηκαν εκείνα τα γέλια. Δεν γύρισα αμέσως. Με εμπόδιζε μία γλυκιά νύστα και μία ανόητη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να διαταράξει την ατμόσφαιρα εκείνης της στιγμής.

Τα γέλια συνεχίστηκαν και γρήγορα έδωσαν τη θέση τους σε δυνατές κουβέντες. Πολλές κουβέντες. Από διαφορετικές φωνές. Γιατί τώρα; Γιατί δίπλα μου; Γιατί σε μένα; Αναρωτήθηκα εκνευρισμένη. Εδώ βρήκαν να καθίσουν; συνέχισα να αναρωτιέμαι με μοιρολατρική διάθεση. Με ποιο δικαίωμα αυτά τα γέλια που διακόπτονταν από κουβέντες, σε έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο, διέλυαν τις δικές μου προσδοκίες για ένα υπέροχο και κυρίως ήσυχο πρωινό;

«Οι προσδοκίες που δεν εκπληρώνονται είναι υπεύθυνες για τη θλίψη μας»

πετάχτηκε στη σκέψη μου διαπεραστικά η γνώριμη ατάκα αγαπημένης φίλης.

Δεν με νοιάζει αντέδρασε η επόμενη σκέψη μου, με εφηβικό εγωισμό. Εγώ θα εκπληρώσω την προσδοκία μου ετούτο το πρωινό και θα πάψω τα γέλια του διπλανού τραπεζιού, κατέληξα αποφασισμένη!

Και τότε γύρισα και τις είδα.

Ήταν πέντε. Στριμωγμένες σε ένα τραπέζι για τρεις. Με τις καρέκλες τους η μία δίπλα στην άλλη. Κοντά. Με τα μαλλιά τους καλοχτενισμένα. Με ρούχα φωτεινά. Με τα κοσμήματά τους όλα. Και με εκείνα τα απίθανα ρολόγια στα χέρια τους. Αυτά τα παλιά, τα μικρά, με τα στενά λουράκια σε μαύρο συνήθως ή ταμπά χρώμα. Φορεμένα όχι ακριβώς στον καρπό. Λίγο πιο πάνω. Έτσι που να πιέζουν το δέρμα και αυτό να ασφυκτιά κάτω από το κούμπωμά τους. Το δέρμα. Όχι εκείνες. Εκείνες αντίθετα λικνίζονταν απελευθερωμένες η μία προς την άλλη, γέρνοντας πίσω και πάλι μπροστά στις άβολες καρέκλες και το θρόισμά τους έμοιαζε με αυτό των δέντρων ένα φθινοπωρινό χάραμα με λίγη ψυχρούλα.

Έμεινα να τις παρατηρώ, με τις εκνευρισμένες σκέψεις μου ακινητοποιημένες. Απολάμβαναν τη γεύση του πρωινού ελληνικού καφέ τους, σίγουρα ψημένο στη χόβολη, όπως τους ταιριάζει και θαύμαζαν τα απλωμένα στο τραπέζι κεντήματά τους. Κόκκινες, πράσινες, κίτρινες κλωστές όλο ζωηράδα, όπως και οι ίδιες.

Πέντε νεαρές γυναίκες, άνω των 65, μιλούσαν δυνατά και γελούσαν πηγαία, όπως ακριβώς ταιριάζει στη γλύκα της γεύσης που έχει η έβδομη μέρα της εβδομάδας. Η πιο επίσημη από όλες, για τη δική τους γενιά. Η ξεχωριστά δική τους.

Πέντε φίλες. Μία εικόνα. Τρυφερή.

Έδιωξε τις εκνευρισμένες σκέψεις μου. Κατήργησε τις προσδοκίες μου και με γλίτωσε τελικά και από τη θλίψη της μη εκπλήρωσής τους.

Χαμογέλασα. Γύρισα το κεφάλι μου και βολεύτηκα στη θέση μου. Έγειρα πίσω και έκλεισα τα μάτια μου. Τι γεύση έχει ένα ήσυχο πρωινό δίπλα στη θάλασσα; αυτή του ξαφνικού γέλιου από ένα διπλανό τραπέζι.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φίλος από τα παλιά

Μέσα Ιουλίου και η βροχή έκανε άνω κάτω την παράσταση στο Ηρώδειο. Ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί ατάκτως, γολγοθάς η αναμονή για ταξί κι ένα ζευγάρι περπατούσε αμέριμνο, με κατεύθυνση τη Μητρόπολη.

Δημήτρης Κούμανης 06.08.2019

Ιστορίες υστερίας και υποκρισίας

Είχα πέσει με τα μούτρα, στα νόστιμα ταϋλανδέζικα πιάτα που βρίσκονταν μπροστά μου. Πλάϊ μου, μία κυρία είχε γίνει πιεστική -αφόρητα κουραστική για να ακριβολογώ- προς τον μάγειρα / ιδιοκτήτη.

Δημήτρης Κούμανης 26.07.2019

Ευωδία

Είπες “πάμε να φύγουμε…να ξεχάσουμε…να ξεχαστούμε”.
Το αυστηρό μου βλέμμα, δεν άφηνε περιθώρια για αποδράσεις. Να ξεχαστούμε ναι, όμως να μην ξεχάσουμε. Η απώλεια μνήμης, μου φαίνεται τρομακτική.
Σηκώθηκα μούσκεμα από τον ιδρώτα. Δεν ήταν εφιάλτης, όμως είχε κάτι σκοτεινό η ιστορία.

Δημήτρης Κούμανης 20.07.2019

Περί marketing

Πιστεύω ότι είμαστε όλοι σύμφωνοι, ότι ο ρόλος των οινοποιείων είναι να φτιάχνουν κρασί. Όμως στην εποχή που ζούμε, χρειάζονται κι “εργαλεία” marketing, για να καταφέρουν να πουλήσουν τα κρασιά τους. Σωστά;

Δημήτρης Κούμανης 06.07.2019