“Δεν υπάρχει πλάσμα συμπεριλαμβανομένων και αυτών των γουρουνιών, που να βρομίζει με τόση αδιαφορία τη φωλιά του όση ο homo sapiens, δηλητηριάζοντας το άμεσο περιβάλλον του με σατανικά επινοημένες χημικές ουσίες και τα θανατηφόρα τοξικά υπολλείματά τους.”

Πρωϊνή πτήση για Παρίσι κι αυτή ήταν η πρώτη φράση που διάβασα, στο βιβλίο “Μυστικά του εδάφους”, των Πήτερ Τόμπκινς & Κρίστοφερ Μπερντ. Δεν μπορούσε να υπάρξει καλύτερη αρχή, καθώς σκοπός του ταξιδιού είναι, να επισκεφθώ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, εκθέσεις κρασιών ήπιας οινοποίησης, στο Λίγηρα.

Αρκετοί νομίζουν, ότι οι οινοπαραγωγοί που ακολουθούν βιοδυναμικές ή άλλες εναλλακτικές μεθόδους καλλιέργειας, είναι κάτι απόκοσμοι τύποι, που συχνά αγγίζουν τα όρια της γραφικότητας.

Αναρωτηθήκατε, μήπως όσοι χλευάζουν, απλά προσπαθούν να κρύψουν τις αδυναμίες τους; Πως είναι δυνατόν να αντικρίζουμε ένα προικισμένο και γόνιμο αμπέλι, που κατά τα άλλα δεν υπάρχει ίχνος ζωής; Πως γίνεται να γνωρίζουμε, ότι τους κρίσιμους μήνες, συνέβησαν ακραία καιρικά φαινόμενα, που έπληξαν ανεπανόρθωτα τα κλήματα, μα τελικά ήπιαμε θαυμάσια κρασιά εκείνη την εσοδεία; Τέλος, η ζωή του οινοπαραγωγού, πρέπει να μοιράζεται μεταξύ αμπελιού και οινοποιείου ή σε gala και συνεντεύξεις;

Δεν ξέρω ειλικρινά τι να πιστέψω κι αν μπορώ να δώσω τις απαντήσεις που ζητάω. Το μόνο που γνωρίζω είναι, ότι το αμπέλι απαιτεί κοπιαστική δουλειά, σχεδόν όλο το χρόνο. Έτσι, όταν συναντώ κατ’ εξακολούθηση, οινοπαραγωγούς σε πάσης φύσεως δημοσιοσχεσίτικες εκδηλώσεις και μετά από λίγο διαβάζω διθυραμβικές κριτικές για τα κρασιά τους, οφείλω να είμαι επιφυλακτικός. Και δυστυχώς, αυτό συχνά συμβαίνει, από όσους είναι ακραία επικριτικοί, σε οτιδήποτε διαφορετικό.