Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Kαι έπειτα ήρθε η άνοιξη….

Ο χειμώνας τον βάραινε όλο και πιο πολύ.

Κρύο και βροχή, ατέλειωτη βροχή που άπλωνε παντού την υγρασία της. Ο δρόμος του στενού που έμενε ήταν πράσινος από την υγρασία. Για φαντάσου, σκεφτόταν κάθε φορά που τον έβλεπε, βγαίνοντας ή επιστρέφοντας στο σπίτι, σα να μη ζω στην πόλη. Σα να ζω στην ύπαιθρο, δίπλα σε ποτάμι, μονολογούσε.

Ποτάμι ήταν και οι σκέψεις του ανακατεμένο. Κυλούσαν γρήγορα η μία μετά την άλλη, σκέπαζαν η μία την άλλη, σε μία ακατάπαυστη κίνηση. Μαρτυρική. Δεν προλάβαινε να τις τακτοποιήσει. Έσκυβε πάνω από το ποτάμι και πάλευε να τις σταματήσει ή έστω να τις βάλει σε σειρά. Στη σειρά που τον βόλευε. Για να τις αξιολογήσει. Μάζευε τις πέτρες από τις όχθες και τις έβαζε εμπόδια, να συγκρατήσουν έστω λίγο από το ορμητικό νερό. Δεν τα κατάφερνε.

Ο χειμώνας τον βάραινε όλο και πιο πολύ.

Κρύο και βροχή, ατέλειωτη βροχή που άπλωνε παντού την υγρασία της. Ο δρόμος του στενού που έμενε ήταν πράσινος από την υγρασία. Για φαντάσου, σκεφτόταν κάθε φορά που τον έβλεπε, βγαίνοντας ή επιστρέφοντας στο σπίτι, σα να μη ζω στην πόλη. Σα να ζω στην ύπαιθρο, δίπλα σε ποτάμι, μονολογούσε.

Ποτάμι ήταν και οι σκέψεις του ανακατεμένο. Κυλούσαν γρήγορα η μία μετά την άλλη, σκέπαζαν η μία την άλλη, σε μία ακατάπαυστη κίνηση. Μαρτυρική. Δεν προλάβαινε να τις τακτοποιήσει. Έσκυβε πάνω από το ποτάμι και πάλευε να τις σταματήσει ή έστω να τις βάλει σε σειρά. Στη σειρά που τον βόλευε. Για να τις αξιολογήσει. Μάζευε τις πέτρες από τις όχθες και τις έβαζε εμπόδια, να συγκρατήσουν έστω λίγο από το ορμητικό νερό. Δεν τα κατάφερνε.

Ωστόσο, δεν τα παρατούσε.

Μερόνυχτα εκεί. Δίπλα στο ποτάμι. Έξω από το ποτάμι. Μέσα στο νερό, κάποιες φορές να βρέχεται ως το κόκκαλο. Δεν υποχωρούσε. Και το ποτάμι το ίδιο. Ένιωθε βαθιά κουρασμένος. Προσπαθούσε να κρατηθεί από όση δύναμη του είχε απομείνει, ενώ ήξερε πως δεν θα τα καταφέρει στο τέλος. Κάποτε το αποφάσισε. Ήταν σε μία στιγμή. Μία στιγμή που έπρεπε να διαλέξει: να συνεχίσει να εναντιώνεται ή να αποδεχτεί πως το ποτάμι θα τον νικούσε και να εγκατέλειπε τη μάχη; Και τότε σταμάτησε.

Αποφάσισε.

Όχι να υποχωρήσει. Ούτε να εγκαταλείψει. Αποφάσισε να αφήσει τη ροή του νερού ελεύθερη. Να την παρακολουθήσει αντί να την εμποδίσει. Να τη θαυμάσει αντί να την κρίνει. Να την περιμένει να δει πως θα εξελιχθεί αντί να παρέμβει για να καθορίσει την εξέλιξή της. Και βγήκε από το νερό. Ήρεμα. Πρώτο το ένα πόδι & έπειτα το άλλο. Και έπειτα μερικά βήματα ακόμα πιο μακριά. Τα ρούχα του έσταζαν. Τα παπούτσια του είχαν μουσκέψει. Ωστόσο δεν τον ένοιαζε. Δεν κρύωνε, ούτε ένιωθε αγανάκτηση. Ούτε απογοήτευση. Ένιωθε ανακούφιση. Όχι όπως όταν ξεμπερδεύουμε με κάτι. Όπως όταν νιώθουμε ότι έχουμε κάνει το σωστό για εμάς. Ξάπλωσε στο υγρό χώμα και έκλεισε τα μάτια. Είχε στο στόμα του τη γεύση του νερού. Άνοιξε διάπλατα χέρια και πόδια και τεντώθηκε. Χωρίς να ανοίξει τα μάτια του. Έμεινε κάμποση ώρα έτσι. Ούτε θυμάται πόση. Τόση όση χρειάστηκε και το ποτάμι να σταματήσει. Όταν σταμάτησε εκείνος, σταμάτησε και το ποτάμι. Και μαζί με αυτό και η υγρασία.

Είναι σαν άνοιξη μέσα στο χειμώνα σήμερα ή εμένα μου φαίνεται έτσι; αναρωτήθηκε καθώς αναδυόταν από μέσα του και η γεύση του νερού είχε ξεθωριάσει…

Είναι σαν άνοιξη μέσα στο χειμώνα σήμερα ή εμένα μου φαίνεται έτσι; αναρωτήθηκε καθώς αναδυόταν από μέσα του και η γεύση του νερού είχε ξεθωριάσει…

Play

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Αποξένωση

Συχνά, παιδιά γνωστών και φίλων, που διανύουν τα ηδονικά, μετεφηβικά χρόνια, εκφράζουν το…

Δημήτρης Κούμανης 05.03.2019

Περί γεύσης ο λόγος

Το κείμενο του fashion designer Paul Smith στο περιοδικό της Air France – τεύχος Φεβρουαρίου, αφορά τη γεύση…

Δημήτρης Κούμανης 22.02.2019

Kαι έπειτα ήρθε η άνοιξη….

Ο χειμώνας τον βάραινε όλο και πιο πολύ. Κρύο και βροχή, ατέλειωτη βροχή που άπλωνε παντού…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 16.02.2019

Μυστικά του εδάφους

“Δεν υπάρχει πλάσμα συμπεριλαμβανομένων και αυτών των γουρουνιών, που να βρομίζει με τόση…

Δημήτρης Κούμανης 06.02.2019