Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Αγωνίες

Γιατί πρέπει να ηττηθούμε για να ευτυχήσουμε; Γιατί πρέπει να έχουμε ηττηθεί για να χαρακτηριστούμε σημαντικοί, με βάθος και φορείς μίας ουσιαστικής, με νόημα, ζωής;

θέτει το ερώτημα αγαπημένη φίλη & το αφήνει να πλανάται πάνω από τα γεμάτα με κρασί ποτήρια της υπόλοιπης παρέας, καθώς εκείνη γεμίζει και πάλι το δικό της.

Συνηθισμένο ερώτημα στις συνηθισμένες συγκεντρώσεις συνηθισμένων ενηλίκων που αναζητούμε λίγο περισσότερο ενδιαφέρον από τα συνήθη τρέχοντα.

Η ανάγκη να πείσουμε και να πειστούμε ότι οι δυσκολίες που έχουμε βιώσει είναι αυτές που μας δίδαξαν τα περισσότερα. Είναι αυτές που μας διαμόρφωσαν θετικά και το πιο σημαντικό: μας σύστησαν την αξία της ευγνωμοσύνης για ότι έχουμε και απάλυναν τον πόνο της απώλειας για ότι δεν έχουμε πια.

Γιατί πρέπει να ηττηθούμε για να ευτυχήσουμε; Γιατί πρέπει να έχουμε ηττηθεί για να χαρακτηριστούμε σημαντικοί, με βάθος και φορείς μίας ουσιαστικής, με νόημα, ζωής;

θέτει το ερώτημα αγαπημένη φίλη & το αφήνει να πλανάται πάνω από τα γεμάτα με κρασί ποτήρια της υπόλοιπης παρέας, καθώς εκείνη γεμίζει και πάλι το δικό της.

Συνηθισμένο ερώτημα στις συνηθισμένες συγκεντρώσεις συνηθισμένων ενηλίκων που αναζητούμε λίγο περισσότερο ενδιαφέρον από τα συνήθη τρέχοντα.

Η ανάγκη να πείσουμε και να πειστούμε ότι οι δυσκολίες που έχουμε βιώσει είναι αυτές που μας δίδαξαν τα περισσότερα. Είναι αυτές που μας διαμόρφωσαν θετικά και το πιο σημαντικό: μας σύστησαν την αξία της ευγνωμοσύνης για ότι έχουμε και απάλυναν τον πόνο της απώλειας για ότι δεν έχουμε πια.

Γιατί όλοι με έναν τρόπο βασανιζόμαστε αναζητώντας νόημα στο τραγικό στοιχείο και το συνδέουμε με την αξία της ζωής μας;

Πως καταλήγουμε τελικά να πιστεύουμε ότι η αποτυχία της πραγματοποίησης των ονείρων μας κρύβει το νόημα που έχουμε ανάγκη; Δυσκολευόμαστε να συνδέσουμε την επιτυχία των ονείρων μας με το νόημα και την αξία της ζωής μας. Τη συνδέουμε μόνο με τον εγωισμό.

Και η ευκολία; Γιατί δεν δικαιούται να ταυτίζεται αυτή με μία ουσιαστική ζωή; Tη συνδέουμε άδικα μόνο με την επιφάνεια. Η επιφάνεια προηγείται του βάθους και πρέπει να την διασχίσεις για να καταλήξεις σε αυτό, καταλήγει αισιόδοξα και η κουβέντα στην παρέα. Και από την επιφάνεια μπορείς να σκύψεις καμιά φορά να δεις βαθιά μέσα και να επιλέξεις αν θα βουτήξεις ή όχι.

Καμιά φορά όμως δεν μπορείς να επιλέξεις. Αναγκάζεσαι να ηττηθείς χωρίς να γευτείς κανένα ιδιαίτερο νόημα, παρά μόνο πόνο. Και αυτός δεν έχει πάντα περισσότερη ουσία από τη χαρά. Η χαρά με την πλήρη, ατόφια γεύση της. Αυτή είναι το νόημα και όχι η ματαιότητα.

Στη μία και μόνη ζωή του καθένα μας, το νόημα μπορεί να είναι στη χαρά. Κυρίως των ονείρων μας όταν επιτυγχάνονται και βιώνονται.

Εγώ δεν θέλω να “βρίσκω κάτι από τον αληθινό μου εαυτό μόνο μέσα στους εφιάλτες μου, όπως έγραφε ο σπουδαίος Τάσος Λειβαδίτης. 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Η γεύση των σταθμών

Αγαπώ πολύ τα λιμάνια και τους σταθμούς. Πιο πολύ τους σταθμούς. Ανακαλούν στη μνήμη μου…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 11.01.2019

Το μέγεθος μετράει;

Έστειλε πρόσφατα σχόλιο “διαδικτυακός φίλος” από τη Σεούλ, σχετικά με το γιατί οι Έλληνες…

Δημήτρης Κούμανης 06.01.2019

Tα παράθυρα ψηλά

Moυ αρέσει να κοιτάω ψηλά στα παράθυρα των σπιτιών όταν περπατάω στο δρόμο. Ψάχνω τις κουρτίνες…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 30.12.2018

Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας

“Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας". Φατρίες και συνομωσιολογίες…

Δημήτρης Κούμανης 23.12.2018