Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Απολλώνιο Πρόβλημα

Ο εσώτερος εαυτός σε κάνει καμιά φορά, όπως ενδεχομένως θα έλεγε και ο Σεφέρης σε ελεύθερη απόδοση, να νιώθεις ξένος παντού.

Ακόμα και ανάμεσα σε όσα θα πίστευες ότι είναι τα περισσότερο δικά σου. Είναι αυτό το μέσα που πετάγεται άξαφνα στις πιο στρωμένες δήθεν στιγμές σου και πιέζει να βγει προς τα έξω. Σε μία στιγμή που εσύ δε θέλεις.

Σε μία στιγμή που νομίζεις ότι δεν μπορείς. Αυτός αγνοεί επιδεικτικά το συναίσθημά σου και επιμένει. Σε σπρώχνει φωνάζοντας ότι τον προσπέρασες ανύπαρκτος σαν κλέφτης, γρήγορα και σιωπηλά για να μην σε αντιληφθεί κανείς.

Αλλά δεν υπολόγισες ότι από τον εαυτό σου δεν μπορείς ποτέ να ξεφύγεις.

Δεν σκέφτηκες πως όποιος και αν προσπαθείς να γίνεις ή τυχόν έγινες ήδη, υπάρχει πάντα ένα κομμάτι, μικρό ή μεγάλο, διαφορετικό για τον καθένα μας, που παρέκαμψες.

Ο εσώτερος εαυτός σε κάνει καμιά φορά, όπως ενδεχομένως θα έλεγε και ο Σεφέρης σε ελεύθερη απόδοση, να νιώθεις ξένος παντού.

Ακόμα και ανάμεσα σε όσα θα πίστευες ότι είναι τα περισσότερο δικά σου. Είναι αυτό το μέσα που πετάγεται άξαφνα στις πιο στρωμένες δήθεν στιγμές σου και πιέζει να βγει προς τα έξω. Σε μία στιγμή που εσύ δε θέλεις.

Σε μία στιγμή που νομίζεις ότι δεν μπορείς. Αυτός αγνοεί επιδεικτικά το συναίσθημά σου και επιμένει. Σε σπρώχνει φωνάζοντας ότι τον προσπέρασες ανύπαρκτος σαν κλέφτης, γρήγορα και σιωπηλά για να μην σε αντιληφθεί κανείς.

Αλλά δεν υπολόγισες ότι από τον εαυτό σου δεν μπορείς ποτέ να ξεφύγεις.

Δε σκέφτηκες πως όποιος και αν προσπαθείς να γίνεις ή τυχόν έγινες ήδη, υπάρχει πάντα ένα κομμάτι, μικρό ή μεγάλο, διαφορετικό για τον καθένα μας, που παρέκαμψες.

Ένα τόσο δα μικρό θέλω που το στρίμωξες άβολα σε μια βαθιά γωνία.

Ένα μεγάλο όχι που το στόλισες ναι και το παρέδωσες.

Ένα ίσως που το πρόφερες με σιγουριά.

Όλοι έχουμε έναν τόσο δικό μας ξένο, κρυμμένο βαθιά μέσα μας. Τον φανερώνουμε συνήθως όταν είμαστε μόνοι και νιώθουμε ασφαλείς. Ένα σύνολο εικόνων, σχεδόν μία παράλληλη ζωή ζει εντός μας. Και δεν είναι πάντα και μόνο βασανιστική. Είναι και θεραπευτικά υποστηρικτική στην ερημιά της καθημερινής ρουτίνας. Είναι και ελπιδοφόρα στα ανέλπιδα αδιέξοδά μας. Μπορεί να είναι και αέρας που τροφοδοτεί μία μισή ανάσα. Μία γεύση γλυκιάς περιπλάνησης στην πιο δικιά μας βόλτα. Που όσο και αν θέλουμε, δεν αναμεταδίδεται ατόφια για να μπορεί και να μοιραστεί με τους άλλους, δικούς και ξένους.

Και δεν πειράζει. Ας είναι μόνο δική μας. Με μία γεύση…εγωισμού. Καθόλου πικρή. Μόνο ανθρώπινη. 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Μυστικά του εδάφους

“Δεν υπάρχει πλάσμα συμπεριλαμβανομένων και αυτών των γουρουνιών, που να βρομίζει με τόση…

Δημήτρης Κούμανης 06.02.2019

Απελευθερωμένα

Τετάρτη βράδυ, δείπνησα μ’ έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο του κρασιού στην Γηραιά ήπειρο. Τούτο,…

Δημήτρης Κούμανης 01.02.2019

À bientôt Γιώργο

Περάσαμε ωραία, ανέμελα βράδια στο Μεταξουργείο, πιο comme il faut στο Ψυχικό. Οι γαλλικές επιρροές,…

Δημήτρης Κούμανης 25.01.2019

Έργο τέχνης

Τη δεκαετία που ανακαλύπταμε τον κόσμο, περνούσα ώρες στα δισκοπωλεία του κέντρου. Αν και…

Δημήτρης Κούμανης 18.01.2019