Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Η πραγματικότητα είναι το παραμύθι

Ναι, σε τελική ανάλυση, η πραγματικότητα είναι το παραμύθι”  είχε πει ο Jean Renoir.

Απόγευμα Σαββάτου σπίτι, για να γράψω τα κείμενα των ποτηριών Δεκεμβρίου. Λυσσομανάει ο άνεμος, βάζω ένα βινύλιο να παίζει και ξεκινάω να γράφω για φρουτώδη αρώματα, τανίνες, κοφτερή οξύτητα…Η υπόθεση σηκώνει κρασί!

Κατεβαίνω στην κάβα. Το ένα δεν μου κάνει, το άλλο μου βρωμάει. Αφού πρέπει να γράψω, ας το διασκεδάσω.

Επιλέγω τη μία από τις τέσσερις φιάλες Dettori 2013 που αγόρασα πρόσφατα. Ζόρικη αρχή με 16,5% αλκοόλ και μπόλικα αζύμωτα σάκχαρα. Η Σαρδηνία έχει μεγάλη οινοποιητική παράδοση, με σημαντικές τοπικές ποικιλίες, όμως παραμένει άγνωστη στους Έλληνες οινόφιλους. Στα βόρεια του νησιού, ο Alessandro Dettori παράγει περιορισμένη ποσότητα κρασιών, που αντικατοπτρίζουν τον τόπο του. Ο ίδιος δηλώνει “the no natural, natural winemaker”. Από το μοναδικό αμπελοτόπι, με αυτόρριζα κλήματα άνω των 60 ετών της τοπικής ποικιλίας Cannonau (ορισμένοι ισχυρίζονται ότι είναι κλώνος Grenache, αλλά μάλλον απλά μοιάζει) με ελάχιστη παρέμβαση στην καλλιέργεια και οινοποίηση, και στυλ που παραπέμπει σε Barolo του 19ου αιώνα. Δεν χρησιμοποιεί καθόλου βαρέλια, μόνο τσιμεντένιες δεξαμενές. Κρασί εξαιρετικά πολύπλοκο, που εξελίσσεται συνέχεια στο ποτήρι. Αν και υψηλόβαθμο, δεν κουράζει. Η συνολική παραγωγή αυτής της ετικέτας, δεν ξεπερνά τις 2.000 φιάλες. Το Dettori και το “Let’s Spend The Night Together” είναι η αφορμή για να παρεκτραπούμε.

 

Πριν τη δεύτερη έφοδο στην κάβα, κόβω λίγο τυρί. Νιώτικο κατσικίσιο, Tomme Σαβοϊας, δυο παξιμάδια, ελιές και ντοματάκια. Για να είμαστε χαρούμενοι, δεν χρειάζονται πολυτέλειες. Είπαμε ότι “η πραγματικότητα είναι το παραμύθι”. Ακόμα μία γουλιά, για να συνεχίσω.

 

Ήρθε η ώρα αυτής της ξεχασμένης φιάλης Cà del Vént 2011, αυτού του ρωμαλέου Cabernet Sauvignon από την Franciacorta. Συνολική παραγωγή της εσοδείας 5.328 φιάλες, 16% αλκοόλ, σάκχαρα 3,3g/L. Την φύλαγα μήνες, την έδωσα πρόσφατα στη LiFO για φωτογράφιση και σκόπευα να την απολαύσω με φίλους, την περίοδο των γιορτών. Ήρθε στο μυαλό μου ο πίνακας του Hieronymus Bosch, για τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, αλλά ομολογώ καμία εγκράτεια. Το tirebouchon διεισδύει στο φελλό και ξεκίνησε να παίζει το “Rock N Roll Suicide”. Το album αγορασμένο από το δισκοπωλείο Metropolis, 3.000 δραχμές.

Το γράψιμο μπορεί να περιμένει. Χρειάζομαι χρόνο για τον εαυτό μου. Απλά αυτό.

David Bowie – Rock 'N' Roll Suicide (Live, 1973)

Το γράψιμο μπορεί να περιμένει. Χρειάζομαι χρόνο για τον εαυτό μου. Απλά αυτό.

Play

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Γεύση απώλειας

Μας θυμάμαι στο Θησείο. Καλοκαίρι. Σε τραπεζάκια με λίγη σκιά, γιατί θέλαμε ήλιο. Να μας χτυπάει…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 07.04.2019

Ραψάνη

Πιθανά ακούγομαι εστέτ, όμως πιστεύω ακράδαντα, ότι μόνο όταν έχεις περπατήσει το αμπέλι,…

Δημήτρης Κούμανης 23.03.2019

Αποξένωση

Συχνά, παιδιά γνωστών και φίλων, που διανύουν τα ηδονικά, μετεφηβικά χρόνια, εκφράζουν το…

Δημήτρης Κούμανης 05.03.2019

Περί γεύσης ο λόγος

Το κείμενο του fashion designer Paul Smith στο περιοδικό της Air France – τεύχος Φεβρουαρίου, αφορά τη γεύση…

Δημήτρης Κούμανης 22.02.2019