Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Διάλογοι δίχως πλήξη

Oι διάλογοι που αγαπήσαμε έχουν κάτι από τη γεύση του έρωτα που χάσαμε… 

«Με τρομάζει η πλήξη των διαλόγων μας με τους άλλους» μοιράζομαι με έναν από αυτούς τους άλλους και με κοιτάζει μειδιάζοντας έκπληκτος! «Τι σε τρομάζει»; με ρωτάει σχεδόν επιθετικά! «Η πλήξη των διαλόγων μας με τους άλλους», επαναλαμβάνω καταφατικά. «Έχει τρελαθεί ο καιρός σήμερα μου φαίνεται. Το πρωί ξεκίνησα με την ομπρέλα και τώρα έχει ήλιο», μου απαντά παρακάμπτοντας την επανάληψή μου με  μία άλλη, άσχετη κατάφαση, δική του. «Ναι, ο καιρός. Έχει τρελαθεί. Βροχή το πρωί, ήλιος το μεσημέρι» μουρμουρίζω πλήττοντας… 

Διάλογοι δίχως πλήξη

Oι διάλογοι που αγαπήσαμε έχουν κάτι από τη γεύση του έρωτα που χάσαμε… 

«Με τρομάζει η πλήξη των διαλόγων μας με τους άλλους» μοιράζομαι με έναν από αυτούς τους άλλους και με κοιτάζει μειδιάζοντας έκπληκτος! «Τι σε τρομάζει»; με ρωτάει σχεδόν επιθετικά!

«Η πλήξη των διαλόγων μας με τους άλλους», επαναλαμβάνω καταφατικά. «Έχει τρελαθεί ο καιρός σήμερα μου φαίνεται. Το πρωί ξεκίνησα με την ομπρέλα και τώρα έχει ήλιο», μου απαντά παρακάμπτοντας την επανάληψή μου με  μία άλλη, άσχετη κατάφαση, δική του. «Ναι, ο καιρός. Έχει τρελαθεί. Βροχή το πρωί, ήλιος το μεσημέρι» μουρμουρίζω πλήττοντας… 

Τί είναι αυτό που μας εμποδίζει να  μοιραστούμε ξεχωριστές κουβέντες με τους άλλουςΑναρωτιέμαι. Τους όποιους άλλους. Της ευρύτερης, αλλά και της πιο δικής μας ζωής.

Γιατί κάθε μέρα επαναλαμβάνουμε τις ίδιες φράσεις, με τον ίδιο τρόπο, για τα ίδια θέματα στους ίδιους ανθρώπους; Σε όλους μας τους ανθρώπουςΟ καιρός που τρελάθηκε, η κρίση που μας εξάντλησε, η δουλειά που δεν αντέχουμε, τα παιδιά που δεν έχουμε που να αφήσουμε, ο χρόνος που δεν προλαβαίνουμε.

Τί γίνεται με τους ασυνήθιστους διαλόγους, τους εμπνευσμένους, αυτούς που μας αφορούν πραγματικά;

Πόσο πεισματικά και επαναλαμβανόμενα κλεινόμαστε στο μικρόκοσμό μας επιλέγοντας  με  σίγουρη χαρά την πλήξη, από φόβο μη τυχόν και ο άλλος, ακόμα και ο πιο δικός μας, κυρίως ο πιο δικός μας, μας μπλέξει σε ένα διάλογο που θα σπάσει τη σιωπή μας και θα εκθέσει την αλήθειά μας.

Πώς αλήθεια θα απαντούσαμε σε μία ερώτηση σαν αυτή της  Γιελένα προς τον αφηγητή  του βιβλίου «Το φάντασμα του Αλεξάντρ Βόλφ»:

«Πες μου πώς ζούσες μέχρι τώρα, ποιους αγάπησες και πόσο ευτυχισμένος ήσουν»; 

Για τα πρώτα λεπτά, σίγουρα θα σιωπούσαμε ταραγμένοι.

Μετά όμως θα απαντούσαμε όπως ακριβώς απάντησε και ο αφηγητής: «Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Κάθε πρωί που ξυπνάω, σκέφτομαι ότι η ζωή μου…….»  και συνέχισε απαντώντας, για ώρα.  Και αυτό δεν θα ήταν αναγκαστικά η εξιστόρηση της ζωής μας, όπως εξηγεί και ο ίδιος για τον εαυτό του, αλλά το πώς αισθανόμαστε και οπωσδήποτε αυτό δεν θα ήταν πλήξη. Και θα ολοκληρώναμε την απάντησή μας, όπως ακριβώς και οι ήρωες του βιβλίου: 

……η Γιελένα έβαλε στα ποτήρια κρασί, ένα ιδιαίτερο, αρωματικό & δυνατό κρασί και είπε: «Σε τι θα πιούμε;» 

«Στο να μη συνηθίσουμε», θα απαντούσαμε και εμείς, όπως ακριβώς της απάντησε και εκείνος. 

«Στο να μην πλήττουμε», θα παρέφραζα εγώ. Επιτέλους, να μην πλήττουμε. 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Βιωματική εμπειρία

Την περασμένη εβδομάδα, μου πήραν μια συνέντευξη, για ένα θεσσαλικό free press. Σήμερα έκαναν…

Δημήτρης Κούμανης 06.12.2018

Στην υγειά μας Κατερίνα

Αποφασίζεις ότι θα τις εγκαταλείψεις. Το επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου ξανά και ξανά, μάλλον…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 29.11.2018

Timing

Ωραία τα τσιτάτα, πως “άλλη πλούσια γλώσσα σαν την ελληνική δεν υπάρχει”, “οι λέξεις φιλότιμο…

Δημήτρης Κούμανης 26.11.2018

Συναντήσεις

Συναντήθηκαν χωρίς να το έχουν σχεδιάσει. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε; Ήταν στον προθάλαμο…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 23.11.2018