Scroll to top 
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Οι υπερβολές είναι χρήσιμες, αρκεί να τις αντέχουμε

Σοφό το “παν μέτρον άριστον”, αλλά και οι υπερβολές είναι χρήσιμες, αρκεί να τις αντέχουμε.

Τα Σάββατα συνήθως μένω σπίτι και δοκιμάζω κρασιά, τις περισσότερες φορές εισαγώμενα. Ο λόγος είναι απλός: όλη την εβδομάδα ζω με το ελληνικό κρασί, άρα πρέπει βρω χρόνο για να ενημερώνομαι για το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο.

Το Sauvignon Blanc ομολογώ ότι δεν το είχα περί πολλού. Τα τελευταία χρόνια κατάλαβα, ότι τα στερεότυπα είναι η μεγαλύτερη ανοησία που επηρεάζει την κρίση μας. Ναι λοιπόν, αγαπώ το Sauvignon και δεν σταματώ να δοκιμάζω, ανεξαρτήτου προέλευσης. Ένα Sancerre όμως πάντα με κερδίζει, με αυτόν τον αυστηρό χαρακτήρα, που σιγά σιγά ξεδιπλώνεται στο ποτήρι.

Ένα από τα περασμένα Σάββατα, υπερέβαλα λίγο, αλλά το απόλαυσα. Ξεκίνησα με ένα La Moussiere του Alphonse Mellot, το οποίο συχνά προτιμώ για την παλαιομοδίτικη του προσέγγιση. Φυτικό και φρουτώδες συνάμα, εξελίσσεται ωραία χωρίς να κουράζει.

Αλλά ήμουν ανήσυχος, δεν μου αρκούσε ο Mellot. Μ’ έτρωγε ν’ ανοίξω ένα του Gaudry.

Μα “πάλι κάτι που έχω ξαναπιεί;” αναρωτήθηκα κι έτσι πήρα την απόφαση ν’ ανοίξω το A mi Chemin που αγόρασα πρόσφατα και στο καρτελάκι που του πέρασα στο λαιμό, έγραψα 2021. Δεν μπορούσα να περιμένω και καλά έκανα. Μπορεί η τιμή του να μ’ “έτσουξε”, όμως με βεβαιότητα είναι ένα από τα κορυφαία Sauvignon Blanc του πλανήτη.  Η εκτίμηση και η αδυναμία προς ένα Baron de L πάντα υπάρχει, αλλά το A mi Chemin με κέρδισε. Τέτοια ισορροπία και αρμονία, σπάνια συναντάμε σ’ ένα λευκό κρασί. Φρέσκα βότανα, αυτή η πρωϊνή μυρωδιά της εξοχής, η φρεσκάδα των εσπεριδοειδών και νύξεις ορυκτότητας στο τελείωμα…τι μαγικές στιγμές μπορεί να προσφέρει ένα κρασί;

Το πιάτο με αυτά που είχα προβλέψει να ταιριάξω, με άφηνε παγερά αδιάφορο. Ωραίο το κατσικίσιο τυρί με άνιθο, καλά τα φρέσκα λαζάνια με σπανάκι και ricotta, αλλά τις θεωρίες  του pairing τις αφήνω για τους νεαρούς οινοχόους, που εξασκούνται για τις εξετάσεις τους. Στο τραπέζι μου το κρασί πρωταγωνιστούσε και πραγματικά χαιρόμουν γι’ αυτό.

Στο τέλος άνοιξα ένα Escabeces (από ερυθρό Xarel-lo), αυτό το αινιγματικό ροζέ από την Ταραγόνα. Ο χαρακτηρισμός ροζέ, νομίζω ότι έχει να κάνει μόνο με το χρώμα. Κατά τα άλλα, δοκιμάζεις ένα blanc de noirs ή καλύτερα, ένα ανοιχτόχρωμο ροζέ με κόκκινη ψυχή. Δεν ξέρω κι εγώ μπερδεύτηκα, αλλά μου άρεσε αυτό το δύσκολο κρασί. Αρώματα, που σπάνια συναντάς. Πρόκειται για ένα άκρως γαστρονομικό κρασί, που έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δοκιμάσετε. Αν ψάχνετε με τι να το συνδυάσετε (να πάλι μπροστά μας το pairing), τολμήστε με τσιπουρομεζέδες.

Έπαιζε από το απόγευμα κάποιος διαδικτυακός ραδιοφωνικός σταθμός -νομίζω Swiss Jazz Radio. Κόντευε μεσάνυχτα κι έγειρα πίσω το κεφάλι μου, ν’ απολαύσω την όμορφη φθινοπωρινή βραδιά, υπό τον ήχο του Montmartre de Hoy του Melingo.

Daniel Melingo - Montmartre de hoy

Έπαιζε από το απόγευμα κάποιος διαδικτυακός ραδιοφωνικός σταθμός -νομίζω Swiss Jazz Radio. Κόντευε μεσάνυχτα κι έγειρα πίσω το κεφάλι μου, ν’ απολαύσω την όμορφη φθινοπωρινή βραδιά, υπό τον ήχο του Montmartre de Hoy του Melingo.

Play

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φήμη ή ευτελισμός;

Ο τόπος αλλά και ο τρόπος καλλιέργειας της αμπέλου, το έδαφος, το κλίμα, οι καιρικές συνθήκες της εκάστοτε χρονιάς, αλλά και οι αμπελουργικές συνήθεις των διαφόρων περιοχών, μαζί με τον ιδιαίτερο παράγοντα που ακούει στον όρο μικροκλίμα, συνθέτουν την περίφημη έννοια του terroir.

Βένια Ρούφα 01.04.2020

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020

Reset στις ζωές μας

Η σημερινή ημέρα, είναι ξεχωριστή. Σαν σήμερα πριν καιρό, ξεκίνησε ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό, που και στα βράχια να πέσει το πλοίο…χαλάλι. Έχω ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, νιώθω ευγνωμοσύνη για τις όμορφες στιγμές. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγοι, θέλω κι άλλο, γι’ αυτό συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Δημήτρης Κούμανης 18.03.2020