Scroll to top 
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Ε ρε γλέντια

Όταν πριν μια δεκαετία, είδα να διαφημίζονται τα κρασιά του Bordeaux στο παρισινό metro, άρχισα να γίνομαι καχύποπτος, ότι ο δείκτης πωλήσεων, έχει πάρει διαστάσεις ελεύθερης πτώσης.

Οι καταναλωτές από καιρό είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην ονομαστή προέλευση, από αναρίθμητα άρθρα, που μιλούσαν για “καμμένη γη”, λόγω της υπερβολικής χρήσης ζιζανιοκτόνων.
Τους θλιβερούς αριθμούς των πωλήσεων, “έσωζαν” νεόπλουτοι Ασιάτες, που εξακολουθούσαν να καταναλώνουν με δέος, κρασιά της περιοχής.
Η γενικότητα αυτή δεν σήμαινε, ότι απειλούνταν η φήμη και το κύρος μυθικών κτήματων -έτσι τουλάχιστον νόμιζα.

Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχω περίεργη σχέση. Τα θαυμάζω, αλλά με φοβίζουν. Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς αυτά, όμως κατά την πορεία, έκαναν τη διαφορά στην κοινωνικότητά μας.

Σήμερα το πρωί χαζεύοντας στον “ρουφιάνο”, αντίκρισα έκπληκτος χορηγούμενη ανάρτηση από αθηναϊκή chic pizzeria, που διαφήμιζε ένα θρυλικό μπορντολέζικο κρασί που έχει στη λίστα του.

Σκόπιμα δεν αναφέρω την τιμή του, διότι δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Ο χαρακτηρισμός “θρυλικό”, πιθανά υποδηλώνει τον αριθμό των ψηφίων.

Όταν πριν μια δεκαετία, είδα να διαφημίζονται τα κρασιά του Bordeaux στο παρισινό metro, άρχισα να γίνομαι καχύποπτος, ότι ο δείκτης πωλήσεων, έχει πάρει διαστάσεις ελεύθερης πτώσης.

Οι καταναλωτές από καιρό είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην ονομαστή προέλευση, από αναρίθμητα άρθρα, που μιλούσαν για “καμμένη γη”, λόγω της υπερβολικής χρήσης ζιζανιοκτόνων.
Τους θλιβερούς αριθμούς των πωλήσεων, “έσωζαν” νεόπλουτοι Ασιάτες, που εξακολουθούσαν να καταναλώνουν με δέος, κρασιά της περιοχής.
Η γενικότητα αυτή δεν σήμαινε, ότι απειλούνταν η φήμη και το κύρος μυθικών κτήματων -έτσι τουλάχιστον νόμιζα.

Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχω περίεργη σχέση. Τα θαυμάζω, αλλά με φοβίζουν. Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς αυτά, όμως κατά την πορεία, έκαναν τη διαφορά στην κοινωνικότητά μας.

Σήμερα το πρωί χαζεύοντας στον “ρουφιάνο”, αντίκρισα έκπληκτος χορηγούμενη ανάρτηση από αθηναϊκή chic pizzeria, που διαφήμιζε ένα θρυλικό μπορντολέζικο κρασί που έχει στη λίστα του.

Σκόπιμα δεν αναφέρω την τιμή του, διότι δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Ο χαρακτηρισμός “θρυλικό”, πιθανά υποδηλώνει τον αριθμό των ψηφίων.

Σε μια χώρα που τα τελευταία χρόνια μαθαίνει να καταναλώνει επώνυμο κρασί και η οικονομία της συνεχίζει να βρίσκεται σε ύφεση, “το κερασάκι στην τούρτα” είναι το pairing πίτσας, με ένα ακριβοθώρητο Merlot.
Σε καμία περίπτωση δεν κακίζω τους επιχειρηματίες/ιδιοκτήτες. Αν το πιστεύουν, καλά κάνουν και τολμούν, όμως πραγματικά αμφιβάλλω, πόσοι από τους πελάτες υπάρχει περίπτωση να γνωρίζουν τη σημαντικότητα αυτού του κρασιού και τον σεβασμό που χρειάζεται η διαχείρισή του.
Δεν είναι τα πάντα για όλους και τα κριτήρια κτήσης, δεν πρέπει να είναι απαραίτητα οικονομικά. Γιατί εάν τελικά είναι έτσι, “όσο ψηλότερα η μαϊμού ανεβαίνει στο δέντρο, τόσο περισσότερο φαίνεται ο κώλος της”.


Υ.Γ: Η επιβεβαίωση ότι η σχέση πλούτου και κρασιού, δεν παραλληλίζεται απαραίτητα, φαίνεται από όσους αποφάσισαν ν’ ασχοληθούν με την παραγωγή, χωρίς να έχουν το backround. Ελάχιστοι κατάφεραν κάτι αξιόλογο.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φήμη ή ευτελισμός;

Ο τόπος αλλά και ο τρόπος καλλιέργειας της αμπέλου, το έδαφος, το κλίμα, οι καιρικές συνθήκες της εκάστοτε χρονιάς, αλλά και οι αμπελουργικές συνήθεις των διαφόρων περιοχών, μαζί με τον ιδιαίτερο παράγοντα που ακούει στον όρο μικροκλίμα, συνθέτουν την περίφημη έννοια του terroir.

Βένια Ρούφα 01.04.2020

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020

Reset στις ζωές μας

Η σημερινή ημέρα, είναι ξεχωριστή. Σαν σήμερα πριν καιρό, ξεκίνησε ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό, που και στα βράχια να πέσει το πλοίο…χαλάλι. Έχω ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, νιώθω ευγνωμοσύνη για τις όμορφες στιγμές. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγοι, θέλω κι άλλο, γι’ αυτό συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Δημήτρης Κούμανης 18.03.2020