Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Η γεύση της συγκίνησης

Όσο μεγαλώνουμε μας συγκινούν όλο και λιγότερα πράγματα.

Ίσως δεν είμαστε αρκετά διαθέσιμοι στη συγκίνηση. Μπορεί και να την μπερδεύουμε με την ευαισθησία και να φοβόμαστε το χαρακτηρισμό του ευάλωτου γιατί και αυτόν μπορεί να τον μπερδεύουμε με την αδυναμία.

Μπορεί να είμαστε επικεντρωμένοι μόνο στην εικόνα μας που θα εισπράξουν οι άλλοι και η συγκίνηση να μην μπορεί να συνδεθεί έτσι μαζί μας.   

Μπορεί και απλά να μην έχουμε χρόνο.   

Γιατί η συγκίνηση απαιτεί χρόνο: να εκτεθείς στο ερέθισμα, να “ανοίξεις” διάπλατα για να εισχωρήσει, να κλείσεις τα μάτια σου και να αιωρηθείς ψηλά από το παρόν σου, όντας πάντα παρών.   

Παρών στη στιγμή που προκάλεσε την αιώρηση.  

Δεν γίνεται αλλιώς.

Αλλιώς, δεν μπορείς να ταλαντευτείς. Και καμιά φορά αρκεί κάτι ελάχιστο για τη μεγαλύτερη ταλάντευση.

Μία κίνηση ενός ανθρώπινου σώματος σε μία θεατρική σκηνή.

Μία φράση ανακατεμένη σε μία όποια κουβέντα.

Δυο μικρά χέρια που ανοίγουν όσο δεν μπορούν για να σε χωρέσουν στην αγκαλιά τους.

Μία μουσική που πλημμύρισε το αυτοκίνητο και σκόρπισε τον εκνευρισμό της κίνησης στο φανάρι που θα περάσεις με την τρίτη φορά που θα ανάψει.

Η αφιέρωση στην πρώτη σελίδα του βιβλίου που σου χάρισαν.

Η γεύση της πρώτης γουλιάς του κρασιού που σου πρότειναν να δοκιμάσεις.

Η φωτογραφία με τους συμμαθητές που ανακάλυψες ανάμεσα σε χιλιάδες χαρτιά σε ένα από εκείνα τα συρτάρια που αποφάσισες επιτέλους να ξεκαθαρίσεις.

 

Αυτά τα, κατά καιρούς, μικρά. Τα δήθεν ασήμαντα. Τα πραγματικά πιο σημαντικά. Αυτά που τα ένιωσες με τη γεύση ενός πικρού κόμπου στο λαιμό. Αυτού του γνωστού. Που καίει. Αλλά δεν πονάει. Είναι ο κόμπος της συγκίνησης που μας πρόσφεραν κάποιες από τις στιγμές μας και έχει τη γεύση της αιώρησης. 

σημείωση: φωτογραφία από χρήστη luxend στο Instagram. 

 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

The Light Will Stay On

Διανύω μια περίοδο, αναπάντεχης κούρασης. Μου αρέσει και αγαπάω τη δουλειά μου, όμως υπάρχουν στιγμές, που νιώθω τα πόδια μου να μην με κρατούν άλλο όρθιο. Η πλάτη κι ο αυχένας μου πονάνε, από τις ώρες που περνάω γράφοντας. Όμως συνεχίζω με περίσσεια ορμή να διαβάζω, να γράφω, να παίρνω συνεντεύξεις, να δοκιμάζω και να επιλέγω κρασιά.

Δημήτρης Κούμανης 18.10.2019

Η γνώση η μόρφωση και η απόλαυση*

Από παιδί λάτρευα τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Φυσιολογική εξέλιξη φαντάζομαι είναι, ότι φυλάω άρθρα, συνεντεύξεις και κάθε είδους κείμενα, που βρίσκω ενδιαφέροντα.

Δημήτρης Κούμανης 28.09.2019

California Über Alles

Με αφορμή την ανείπωτη ευχαρίστηση που μας προσέφερε το Santa Rita Pinot Noir 2016, του οινοποιείου Sandhi από την California, λίγες αυθόρμητες σκέψεις, για το τι σημαίνει ένα αγαθό “ακριβό” και ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε κάποιο κρασί.

Δημήτρης Κούμανης 24.09.2019

Η ζωή όπως την ξέρουμε

Πέταξε το βιβλίο του με μανία στο πάτωμα!
“Ούτε αυτό λειτουργεί τελικά ”, μονολόγησε. Τόση ώρα προσπαθούσε να βρει τρόπο να μην σκέφτεται προγραμματισμένα, αλλά δεν τα κατάφερνε.

Κωνσταντίνα Ζέρβα 15.09.2019