Scroll to top 
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Η γεύση της συγκίνησης

Όσο μεγαλώνουμε μας συγκινούν όλο και λιγότερα πράγματα.

Ίσως δεν είμαστε αρκετά διαθέσιμοι στη συγκίνηση. Μπορεί και να την μπερδεύουμε με την ευαισθησία και να φοβόμαστε το χαρακτηρισμό του ευάλωτου γιατί και αυτόν μπορεί να τον μπερδεύουμε με την αδυναμία.

Μπορεί να είμαστε επικεντρωμένοι μόνο στην εικόνα μας που θα εισπράξουν οι άλλοι και η συγκίνηση να μην μπορεί να συνδεθεί έτσι μαζί μας.   

Μπορεί και απλά να μην έχουμε χρόνο.   

Γιατί η συγκίνηση απαιτεί χρόνο: να εκτεθείς στο ερέθισμα, να “ανοίξεις” διάπλατα για να εισχωρήσει, να κλείσεις τα μάτια σου και να αιωρηθείς ψηλά από το παρόν σου, όντας πάντα παρών.   

Παρών στη στιγμή που προκάλεσε την αιώρηση.  

Δεν γίνεται αλλιώς.

Αλλιώς, δεν μπορείς να ταλαντευτείς. Και καμιά φορά αρκεί κάτι ελάχιστο για τη μεγαλύτερη ταλάντευση.

Μία κίνηση ενός ανθρώπινου σώματος σε μία θεατρική σκηνή.

Μία φράση ανακατεμένη σε μία όποια κουβέντα.

Δυο μικρά χέρια που ανοίγουν όσο δεν μπορούν για να σε χωρέσουν στην αγκαλιά τους.

Μία μουσική που πλημμύρισε το αυτοκίνητο και σκόρπισε τον εκνευρισμό της κίνησης στο φανάρι που θα περάσεις με την τρίτη φορά που θα ανάψει.

Η αφιέρωση στην πρώτη σελίδα του βιβλίου που σου χάρισαν.

Η γεύση της πρώτης γουλιάς του κρασιού που σου πρότειναν να δοκιμάσεις.

Η φωτογραφία με τους συμμαθητές που ανακάλυψες ανάμεσα σε χιλιάδες χαρτιά σε ένα από εκείνα τα συρτάρια που αποφάσισες επιτέλους να ξεκαθαρίσεις.

 

Αυτά τα, κατά καιρούς, μικρά. Τα δήθεν ασήμαντα. Τα πραγματικά πιο σημαντικά. Αυτά που τα ένιωσες με τη γεύση ενός πικρού κόμπου στο λαιμό. Αυτού του γνωστού. Που καίει. Αλλά δεν πονάει. Είναι ο κόμπος της συγκίνησης που μας πρόσφεραν κάποιες από τις στιγμές μας και έχει τη γεύση της αιώρησης. 

σημείωση: φωτογραφία από χρήστη luxend στο Instagram. 

 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020

Reset στις ζωές μας

Η σημερινή ημέρα, είναι ξεχωριστή. Σαν σήμερα πριν καιρό, ξεκίνησε ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό, που και στα βράχια να πέσει το πλοίο…χαλάλι. Έχω ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, νιώθω ευγνωμοσύνη για τις όμορφες στιγμές. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγοι, θέλω κι άλλο, γι’ αυτό συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Δημήτρης Κούμανης 18.03.2020

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Δημήτρης Κούμανης 12.03.2020