Scroll to top 
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Ταξίδι στα Κύθηρα

Τα Κύθηρα είναι σαν τους στίχους του Καββαδία “που αρχινάει ο μύθος, που φτάνει την αλήθεια, που η αλήθεια κόβει το μύθο, που τελειώνει, που ξεπερνάει…”. 

Επιθυμία για φυγή στα Κύθηρα, χρόνια πριν γυριστεί η ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Σε δύο νησιά ταξίδευε το μυαλό μου όταν ήμουν παιδί και τα δύο μακρινά: Κάρπαθος και Κύθηρα. Στο πρώτο δεν αξιώθηκα ακόμα να πάω, το δεύτερο το πρωτογνώρισα πέρυσι το φθινόπωρο και “έγραψε” μέσα μου.

Η φυγή έγινε απάγκιο κι αποφάσισα να επιστρέψω, φέτος ίδια εποχή. Προσπαθώ να γράψω, μα η ομορφιά σβήνει τις λέξεις. Η απλότητα κάνει την πολυτέλεια περιττή. Ο απόκοσμος Αβλέμονας, τέλος της γης. Δεν μπορώ να σηκώσω το βλέμμα μου, δε χορταίνω.

 

Έχω ταξιδέψει σε χώρες δυσπρόσιτες, εποχές προ διαδικτύου, συχνά με δύσκολες συνθήκες. Αναζητούσα το διαφορετικό κι όταν ένιωσα χορτάτος, άρχισα να γνωρίζω τη γενέθλια γη, να καταλάβω επιτέλους τι βρίσκουν όλοι αυτοί κάθε χρόνο. Ανακάλυψα τους δικούς μου μικρούς παραδείσους, μα από όλους έναν ξεχωρίζω, τα Κύθηρα.

Κάθομαι στη Σκάνδεια, έναν από τους γαστρονομικούς θυσαυρούς του νησιού. Τελευταίες ηλιαχτίδες από τα δεξιά. Στο τραπέζι λίγοι φτωχικοί μεζέδες, γεύσεις ξεχασμένες. Η κυρία Ευανθία ανοίγει μια Κυδωνίτσα, βάζω στο στόμα την πρώτη γουλιά και ο χρόνος χάνεται.

Η καθημερινότητα πνίγηκε στο όνειρο, το ταξίδι μόλις ξεκίνησε.

 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020

Reset στις ζωές μας

Η σημερινή ημέρα, είναι ξεχωριστή. Σαν σήμερα πριν καιρό, ξεκίνησε ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό, που και στα βράχια να πέσει το πλοίο…χαλάλι. Έχω ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, νιώθω ευγνωμοσύνη για τις όμορφες στιγμές. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγοι, θέλω κι άλλο, γι’ αυτό συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Δημήτρης Κούμανης 18.03.2020

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Δημήτρης Κούμανης 12.03.2020