Scroll to top
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Η γεύση των σταθμών

Αγαπώ πολύ τα λιμάνια και τους σταθμούς. Πιο πολύ τους σταθμούς. Ανακαλούν στη μνήμη μου τρυφερό παρελθόν με αγαπημένο.

Μας βλέπω πάντα εκεί. Με τα εισιτήρια στο χέρι, ώρα νωρίτερα από αυτήν της αναχώρησης, για να εξουδετερώσουμε την αγωνία του μη τυχόν και γίνει κάτι και δεν προλάβουμε να φύγουμε τελικά. Ήταν η ανάγκη να νιώθουμε ότι μπορούσαμε ανά πάσα στιγμή το επιλέξουμε να φύγουμε και ας μην φεύγαμε ποτέ.

Αρκεί να νιώθαμε ότι μπορούσαμε. Παρόλα αυτά τότε φεύγαμε.

Και η φυγή μας ήταν ολόκληρη, συγκεκριμένη ιεροτελεστία. Θα πίναμε πρώτα τον καφέ μας αν το ταξίδι ήταν προγραμματισμένο το πρωί. Σε μικρό, πολυσύχναστο καφενείο του σταθμού. Μέσα στο πλήθος, στριμωγμένοι στο τραπέζι μας, ανάμεσα σε καπνούς και λόγια. Δικά μας και των διπλανών.

Αγαπώ πολύ τα λιμάνια και τους σταθμούς. Πιο πολύ τους σταθμούς. Ανακαλούν στη μνήμη μου τρυφερό παρελθόν με αγαπημένο.

Μας βλέπω πάντα εκεί. Με τα εισιτήρια στο χέρι, ώρα νωρίτερα από αυτήν της αναχώρησης, για να εξουδετερώσουμε την αγωνία του μη τυχόν και γίνει κάτι και δεν προλάβουμε να φύγουμε τελικά. Ήταν η ανάγκη να νιώθουμε ότι μπορούσαμε ανά πάσα στιγμή το επιλέξουμε να φύγουμε και ας μην φεύγαμε ποτέ.

Αρκεί να νιώθαμε ότι μπορούσαμε. Παρόλα αυτά τότε φεύγαμε.

Και η φυγή μας ήταν ολόκληρη, συγκεκριμένη ιεροτελεστία. Θα πίναμε πρώτα τον καφέ μας αν το ταξίδι ήταν προγραμματισμένο το πρωί. Σε μικρό, πολυσύχναστο καφενείο του σταθμού. Μέσα στο πλήθος, στριμωγμένοι στο τραπέζι μας, ανάμεσα σε καπνούς και λόγια. Δικά μας και των διπλανών.

Αν το ταξίδι μας ήταν νυχτερινό θα πίναμε το κρασί μας κάπου κοντά στο σταθμό, σε ένα από εκείνα τα περιθωριακά μα πάντα τόσο επίκαιρα ενδιαφέροντα στέκια για τους ταξιδιώτες της πολύωρης αναμονής. Πίναμε στην υγειά της στιγμής. Κομμάτι της διαδικασίας. Όχι του ίδιου του επερχόμενου ταξιδιού. Δεν ήταν η Ιθάκη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ήταν η στιγμή λίγο πριν την εκκίνηση για την Ιθάκη. Τα στοιχεία της στιγμής.
Μετά τον καφέ ή το κρασί, με τις αποσκευές στο χέρι ή τον ώμο, ανάμεσα στα λεωφορεία ή τα τρένα, με το καυσαέριο να τρυπάει την όσφρησή μας και τα μάτια μας να αναζητούν την κατάλληλη ταμπέλα για να επιβιβαστούμε σωστά. Το σημείο προορισμού ήταν πάντα το ίδιο, ωστόσο κάθε φορά το αναζητούσαμε σαν να το ανακαλύπταμε για πρώτη φορά. Ένα είδος αυθόρμητης κίνησης, εκείνη η αναζήτηση. Το ίδιο ταξίδι ήταν πάντα ένα καινούριο ταξίδι και μας πλημμύριζε με γεύση γλυκιάς ανυπομονησίας και κρυφής σχεδόν χαράς, μη τυχόν και την εκδηλώσουμε και μας φθονήσουν. Μοιρολατρική αντιμετώπιση, κομμάτι και αυτή της ατμόσφαιρας του κάθε σταθμού. Εκείνα τα ταξίδια γίνονται πια χωρίς εκείνον τον αγαπημένο. Και έτσι, δεν έχουν την ίδια γεύση, ούτε την ίδια ατμόσφαιρα.

Η διαδικασία όμως και ο προορισμός παραμένουν ίδια, διατηρώντας κάποια, ψευδή έστω, σταθερότητα, που γλυκαίνει και πάλι τη γεύση μου και ενεργοποιεί τη μνήμη μου να θυμάται εσένα και διατηρεί την αγάπη μου για τους σταθμούς και το ταξίδι, το ίδιο, κάθε φορά.

Canned Heat - On The Road Again [HQ]

Η διαδικασία όμως και ο προορισμός παραμένουν ίδια, διατηρώντας κάποια, ψευδή έστω, σταθερότητα, που γλυκαίνει και πάλι τη γεύση μου και ενεργοποιεί τη μνήμη μου να θυμάται εσένα και διατηρεί την αγάπη μου για τους σταθμούς και το ταξίδι, το ίδιο, κάθε φορά.

Play

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Να θυμάσαι και να προσμένεις

“Να θυμάσαι και να προσμένεις” είπε ο κύριος Λύσανδρος κι αυτές οι τέσσερις λέξεις, έγιναν…

Δημήτρης Κούμανης 15.08.2020

Α tribute to Icarian radioactive wines!

Όπως λένε και οι ντόπιοι, την Ικαρία δεν την επιλέγεις, παρά σε επιλέγει...Πρόκειται για έναν…

Βένια Ρούφα 01.08.2020

Ελεύθερη πτώση

Σκόπιμα έχω να γράψω καιρό κι αυτό διότι, παρακολουθώ με προσοχή τα τεκταινόμενα στον ευρύτερο…

Δημήτρης Κούμανης 01.07.2020

Η επιστροφή του ασώτου

Η γνωστή παραβολή της επιστροφής του ασώτου, αναφέρεται στην ιστορία ενός πατέρα με δύο…

Βένια Ρούφα 01.06.2020