Scroll to top
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Η γνώση η μόρφωση και η απόλαυση*

Από παιδί λάτρευα τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Φυσιολογική εξέλιξη φαντάζομαι είναι, ότι φυλάω άρθρα, συνεντεύξεις και κάθε είδους κείμενα, που βρίσκω ενδιαφέροντα.

Κάπου κάπου, κάνω ένα ξεκαθάρισμα, προκειμένου να βολέψω, όσα δείχνουν πιο επίκαιρα.

Έτσι, βρήκα ένα άρθρο του Πλάτωνα Ριβέλλη -πιο επίκαιρο από ποτέ- στο περιοδικό Φωτογράφος, το 2004. Πρωτοσυνάντησα τον κύριο Ριβέλλη το 1987 στον Φωτοχώρο, εκεί που 9 χρόνια αργότερα, παρακολούθησα σεμινάρια φωτογραφίας κι έγινα μέλος. Ομολογώ ότι ο λόγος του ήταν γοητευτικός, χωρίς να περιορίζεται στα στενά όρια της φωτογραφίας. Για τους περισσότερους, οι ώρες που περνούσαμε στο τέλος της οδού Τσακάλωφ, επιδρούσαν ψυχοθεραπευτικά.

Αντιγράφω το άρθρο, με τίτλο *Η γνώση η μόρφωση και η απόλαυση, για ν’ αντιληφθούμε πόσα κοινά υπάρχουν, με την ευρύτερη έννοια του κρασιού:

Η γνώση η μόρφωση και η απόλαυση*

Από παιδί λάτρευα τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Φυσιολογική εξέλιξη φαντάζομαι είναι, ότι φυλάω άρθρα, συνεντεύξεις και κάθε είδους κείμενα, που βρίσκω ενδιαφέροντα.

Κάπου κάπου, κάνω ένα ξεκαθάρισμα, προκειμένου να βολέψω, όσα δείχνουν πιο επίκαιρα. Έτσι, βρήκα ένα άρθρο του Πλάτωνα Ριβέλλη -πιο επίκαιρο από ποτέ- στο περιοδικό Φωτογράφος, το 2004. Πρωτοσυνάντησα τον κύριο Ριβέλλη το 1987 στον Φωτοχώρο, εκεί που 9 χρόνια αργότερα, παρακολούθησα σεμινάρια φωτογραφίας κι έγινα μέλος. Ομολογώ ότι ο λόγος του ήταν γοητευτικός, χωρίς να περιορίζεται στα στενά όρια της φωτογραφίας. Για τους περισσότερους, οι ώρες που περνούσαμε στο τέλος της οδού Τσακάλωφ, επιδρούσαν ψυχοθεραπευτικά.

Αντιγράφω το άρθρο, με τίτλο *Η γνώση η μόρφωση και η απόλαυση, για ν’ αντιληφθούμε πόσα κοινά υπάρχουν, με την ευρύτερη έννοια του κρασιού:

Η γνώση η μόρφωση και η απόλαυση*

Από παιδί λάτρευα τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Φυσιολογική εξέλιξη φαντάζομαι είναι, ότι φυλάω άρθρα, συνεντεύξεις και κάθε είδους κείμενα, που βρίσκω ενδιαφέροντα.

Κάπου κάπου, κάνω ένα ξεκαθάρισμα, προκειμένου να βολέψω, όσα δείχνουν πιο επίκαιρα. Έτσι, βρήκα ένα άρθρο του Πλάτωνα Ριβέλλη -πιο επίκαιρο από ποτέ- στο περιοδικό Φωτογράφος, το 2004. Πρωτοσυνάντησα τον κύριο Ριβέλλη το 1987 στον Φωτοχώρο, εκεί που 9 χρόνια αργότερα, παρακολούθησα σεμινάρια φωτογραφίας κι έγινα μέλος. Ομολογώ ότι ο λόγος του ήταν γοητευτικός, χωρίς να περιορίζεται στα στενά όρια της φωτογραφίας. Για τους περισσότερους, οι ώρες που περνούσαμε στο τέλος της οδού Τσακάλωφ, επιδρούσαν ψυχοθεραπευτικά.

Αντιγράφω το άρθρο, με τίτλο *Η γνώση η μόρφωση και η απόλαυση, για ν’ αντιληφθούμε πόσα κοινά υπάρχουν, με την ευρύτερη έννοια του κρασιού:

“Η αγωνία όλων των ανθρώπων που ασχολούνται στις μέρες μας με την τέχνη, και ακόμα περισσότερο αυτών που τη σπουδάζουν, είναι να αντιληφθούν και να προσδιορίσουν τα κριτήρια με βάση τα οποία θα την κρίνουν, με λίγα λόγια να καταλάβουν πως θα την αξιολογούν και πως θα την ταξινομούν. Σπανίως τους περνάει από το μυαλό ότι αυτό που θα έπρεπε πρωτίστως να κατακτήσουν είναι η δυνατότητα να απολαμβάνουν την τέχνη, αφού αυτός είναι (ή αυτός πάντως θα έπρεπε να είναι) ο βασικός λόγος για τον οποίον ασχολούνται με αυτήν.

Είναι κατά συνέπεια ιδιαιτέρως αξιολύπητη η προσπάθειά τους (και τόσο περισσότερο αξιολύπητη όσο αποδεικνύεται ατελέσφορη) να συλλέγουν πληροφορίες γύρω από όλα τα εκτός έργου τέχνης δεδομένα, σχετικά λόγου χάριν με τα βιογραφικά στοιχεία του καλλιτέχνη, με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που κυριαρχούσαν την εποχή παραγωγής του έργου, με τους θρυλούμενους κανόνες σύνθεσης και με τις πιθανές σημειολογικές ερμηνείες που προεκτείνουν το έργο.
Όλη αυτή η εργώδης και αγωνιώδης προσπάθεια δεν αφήνει και πολλά περιθώρια στην αυτόνομη (και αυτόματη) πνευματική (και σωματική) αντίδραση του δέκτη απέναντι στο έργο τέχνης. Ο αθώος και ακαλλιέργητος δέκτης βλέπει και δεν καταλαβαίνει. Ο συνειδητοποιημένος δέκτης, στην προσπάθειά του να καταλάβει, λησμονεί ότι πάνω από όλα πρέπει να βλέπει. Το ζητούμενο επομένως είναι να μπορέσει κανείς να βλέπει χωρίς να σκέφτεται και να απολαμβάνει επειδή έτσι κι αλλιώς σκέφτεται. Αυτό είναι βέβαια δύσκολο, αλλά υπάρχει ένας μόνον δρόμος να το πετύχει. Και αυτός είναι η συνεχής επαφή με τα έργα τέχνης με υπομονή, με σεβασμό στον χρόνο που χρειάζεται, με χαρά για την πνευματική πορεία και με μοναδικό και απόλυτο στόχο την απόλαυση της τέχνης.

Η εποχή που ζούμε, δυστυχώς, δεν πριμοδοτεί ούτε τον χρόνο ούτε την υπομονή. Φοβάται τα μυστήρια. Δεν ενδιαφέρεται για καμία πορεία. Και η πνευματική απόλαυση δεν θεωρείται αρετή και ψυχική ανάγκη, αλλά επιβεβλημένη κοινωνική κατάκτηση. Έτσι όλοι οι περί την τέχνη “ερμηνεύουν”, “προεκτείνουν”, “παραπέμπουν”, “ταξινομούν”, “αξιολογούν”, “συγκρίνουν”, “υποστηρίζουν”, “αντικρούουν”, “εισπράττουν”, αλλά έχουν ξεχάσει να απολαμβάνουν. Η μόρφωση είναι απαραίτητη για την απόλαυση, μόνο που δεν κατακτάται με τη συσσώρευση γνώσεων, ούτε προσφέρεται σε ταχύρρυθμη συσκευασία. Η αληθινή μόρφωση είναι μια χρονοβόρα και μοναχική διαδρομή.
Τα πνευματικά δώρα που ανακαλύπτουμε στην πορεία είναι η δικαίωσή της.”

 

φωτογραφία: Robert Frank (1924-2019)

 

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Να θυμάσαι και να προσμένεις

“Να θυμάσαι και να προσμένεις” είπε ο κύριος Λύσανδρος κι αυτές οι τέσσερις λέξεις, έγιναν…

Δημήτρης Κούμανης 15.08.2020

Α tribute to Icarian radioactive wines!

Όπως λένε και οι ντόπιοι, την Ικαρία δεν την επιλέγεις, παρά σε επιλέγει...Πρόκειται για έναν…

Βένια Ρούφα 01.08.2020

Ελεύθερη πτώση

Σκόπιμα έχω να γράψω καιρό κι αυτό διότι, παρακολουθώ με προσοχή τα τεκταινόμενα στον ευρύτερο…

Δημήτρης Κούμανης 01.07.2020

Η επιστροφή του ασώτου

Η γνωστή παραβολή της επιστροφής του ασώτου, αναφέρεται στην ιστορία ενός πατέρα με δύο…

Βένια Ρούφα 01.06.2020