Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας

Φατρίες και συνομωσιολογίες γύρω από το κρασί, μα μήπως τελικά χάσαμε την ουσία;

Πριν δύο χρόνια στο Βερολίνο, είχα την τύχη να ζήσω τον παλμό μιας Raw Wine, που διοργανώνει η Isabelle Legeron MW. Eκδηλώσεις ανά τον κόσμο, που μοιάζουν περισσότερο με καλλιτεχνίες κρασιού, παρά μ’ εκθέσεις.Τη Δευτέρα 26 Νοεμβρίου, παρακολούθησα Masterclass της – ήταν προσκεκλημένη του Κωνσταντίνου Λαζαράκη MW. Αν κάτι μου έμεινε περισσότερο από το δίωρο που μιλούσε και δοκιμάζαμε παράλληλα, ήταν η αγάπη της για το σταφύλι και το κρασί. Ο αστείρευτος ενθουσιασμός της, αναζητώντας την αυθεντική γεύση.

Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας

Φατρίες και συνομωσιολογίες γύρω από το κρασί, μα μήπως τελικά χάσαμε την ουσία;

Πριν δύο χρόνια στο Βερολίνο, είχα την τύχη να ζήσω τον παλμό μιας Raw Wine, που διοργανώνει η Isabelle Legeron MW. Eκδηλώσεις ανά τον κόσμο, που μοιάζουν περισσότερο με καλλιτεχνίες κρασιού, παρά μ’ εκθέσεις.Τη Δευτέρα 26 Νοεμβρίου, παρακολούθησα Masterclass της- ήταν προσκεκλημένη του Κωνσταντίνου Λαζαράκη MW. Αν κάτι μου έμεινε περισσότερο από το δίωρο που μιλούσε και δοκιμάζαμε παράλληλα, ήταν η αγάπη της για το σταφύλι και το κρασί. Ο αστείρευτος ενθουσιασμός της, αναζητώντας την αυθεντική γεύση.

Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας

Φατρίες και συνομωσιολογίες γύρω από το κρασί, μα μήπως τελικά χάσαμε την ουσία;

Πριν δύο χρόνια στο Βερολίνο, είχα την τύχη να ζήσω τον παλμό μιας Raw Wine, που διοργανώνει η Isabelle Legeron MW. Eκδηλώσεις ανά τον κόσμο, που μοιάζουν περισσότερο με καλλιτεχνίες κρασιού, παρά μ’ εκθέσεις.Τη Δευτέρα 26 Νοεμβρίου, παρακολούθησα Masterclass της – ήταν προσκεκλημένη του Κωνσταντίνου Λαζαράκη MW. Αν κάτι μου έμεινε περισσότερο από το δίωρο που μιλούσε και δοκιμάζαμε παράλληλα, ήταν η αγάπη της για το σταφύλι και το κρασί. Ο αστείρευτος ενθουσιασμός της, αναζητώντας την αυθεντική γεύση.

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Grape, φιλοξενεί συνέντευξη (σελ. 60-62) που έδωσε στην κα Θάλεια Καρτάλη. Η τρίτη ερώτηση είναι: “Δοκιμάζοντας τα κρασιά νωρίτερα, σκεπτόμουν ότι είναι δύσκολα κρασιά, ότι κάποιος θα πρέπει να έχει γνώσεις για να τα εκτιμήσει. Δεν είναι έτσι;

Και η Isabelle Legeron απαντάει:

“Διαφωνώ απολύτως.

Στην πραγματικότητα θεωρώ ότι όσο λιγότερα γνωρίζει κανείς για το κρασί τόσο περισσότερο μπορεί να εκτιμήσει αυτού του είδους τα κρασιά. Θεωρώ ότι είμαστε υπέρ το δέον μορφωμένοι πια γύρω από το κρασί, το έχουμε θεωρητικοποιήσει στο έπακρο. Επικεντρωνόμαστε στη βαθμολόγηση, στο να κρατάμε σημειώσεις, στο να αξιολογούμε με βάση μια θεωρία που έχουμε διδαχθεί.

Αν ζητήσουμε σε κάποιον να τα ξεχάσει όλα αυτά, να δοκιμάσει όπως θα δοκίμαζε ένα φαγητό, να αφεθεί στην πραγματική αίσθηση και όχι σ’ αυτό που, για παράδειγμα, θα πρέπει να περιμένει εξαιτίας του χρώματος ενός κρασιού, θα τα λατρέψει. Οι καλύτερες γευστικές δοκιμές που κάνω είναι μ’ ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για το κρασί.

Σκεφτείτε το τυρί. Κανείς δεν το αναλύει με βάση κάποια θεωρητικά δεδομένα, το εκτιμά γι’ αυτό που είναι.

Πρέπει να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας, με το στομάχι μας, γι’ αυτό που είναι. Δεν είναι εύκολο βέβαια, καθώς οι περισσότεροι συνδέουν τη γνώση τους για το κρασί με την κοινωνική καταξίωση και την οικονομική άνεση. Είναι όμως σαν να λες σε κάποιον ότι μπορείς να πας σε αυτό το μουσείο και να εκτιμήσεις την τέχνη μόνον αν έχεις γνώσεις γύρω από αυτήν. “

Έκοψα τη σελίδα και την καρφίτσωσα πάνω απ’ το γραφείο μου, για να μην ξεχάσω ποτέ, την ουσία όσων είπε.

Το ίδιο βράδυ, προσκεκλημένος σε γενέθλια, πήγα σε μοδάτο wine restaurant. Περισσότερο από την πλήξη της παρέας, με ενόχλησε κοιτώντας γύρω μου, η κακομεταχείριση του κρασιού. Οι περισσότεροι, πριν από κάθε γουλιά, κουνούσαν το ποτήρι κοιτώντας το κινητό τους, στέλνοντας μηνύματα. Καμία επικοινωνία, καμία γοητεία. Έλπιζα μάταια να δω ένα χάδι, ένα κλεφτό φιλί.

Απλά έπιναν.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φίλος από τα παλιά

Μέσα Ιουλίου και η βροχή έκανε άνω κάτω την παράσταση στο Ηρώδειο. Ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί ατάκτως, γολγοθάς η αναμονή για ταξί κι ένα ζευγάρι περπατούσε αμέριμνο, με κατεύθυνση τη Μητρόπολη.

Δημήτρης Κούμανης 06.08.2019

Ιστορίες υστερίας και υποκρισίας

Είχα πέσει με τα μούτρα, στα νόστιμα ταϋλανδέζικα πιάτα που βρίσκονταν μπροστά μου. Πλάϊ μου, μία κυρία είχε γίνει πιεστική -αφόρητα κουραστική για να ακριβολογώ- προς τον μάγειρα / ιδιοκτήτη.

Δημήτρης Κούμανης 26.07.2019

Ευωδία

Είπες “πάμε να φύγουμε…να ξεχάσουμε…να ξεχαστούμε”.
Το αυστηρό μου βλέμμα, δεν άφηνε περιθώρια για αποδράσεις. Να ξεχαστούμε ναι, όμως να μην ξεχάσουμε. Η απώλεια μνήμης, μου φαίνεται τρομακτική.
Σηκώθηκα μούσκεμα από τον ιδρώτα. Δεν ήταν εφιάλτης, όμως είχε κάτι σκοτεινό η ιστορία.

Δημήτρης Κούμανης 20.07.2019

Περί marketing

Πιστεύω ότι είμαστε όλοι σύμφωνοι, ότι ο ρόλος των οινοποιείων είναι να φτιάχνουν κρασί. Όμως στην εποχή που ζούμε, χρειάζονται κι “εργαλεία” marketing, για να καταφέρουν να πουλήσουν τα κρασιά τους. Σωστά;

Δημήτρης Κούμανης 06.07.2019