Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Tα παράθυρα ψηλά

Moυ αρέσει να κοιτάω ψηλά στα παράθυρα των σπιτιών όταν περπατάω στο δρόμο.

Ψάχνω τις κουρτίνες που είναι μισάνοιχτες για να δω μικρές γωνιές και λεπτομέρειες του χώρου.

Μία λάμπα αμπαζούρ που φαίνεται μισή. Ένα μικρό κομμάτι από το ταβάνι. Μία πλάτη από καρέκλα. Ένας πίνακας με θέμα που δεν ξεχωρίζει από μακριά, αλλά ευτυχώς είναι μικρός και έτσι φαίνεται ολόκληρος πίσω από τη μισάνοιχτη κουρτίνα. Μία ψηλή καμάρα βαθιά στο χώρο.

Όταν οι κουρτίνες είναι κλειστές κοιτάω τα μπαλκόνια.

Μία δυο γλάστρες. Κάποιες παράταιρες και άλλες όμοιες.  Πολλές ή λιγότερες. Μερικές κλείνουν ασφυκτικά το χώρο και προστατεύουν το σπίτι από τα μάτια των περαστικών.  Αγαπώ τα στενά μπαλκόνια, που ωστόσο στριμώχνουν όση καλαισθησία μπορούν να χωρέσουν. Ένα σιδερένιο τραπεζάκι, δυο καρέκλες που κλείνουν όταν δεν χρησιμοποιούνται για να μην πιάνουν άσκοπα το χώρο, μια ελιά στη μόνη γωνία.

Οι ζωές των άλλων.

Που κάθονται στην πολυθρόνα, αναπαυτικά ή ανήσυχα, λίγο πριν φύγουν. Που διαβάζουν κάτω από το αμπαζούρ το βιβλίο που αγαπούν ή απλά δημιουργούν ατμόσφαιρα. Που κάθονται στο μικρό τραπεζάκι του στενού μπαλκονιού για να απολαύσουν τον πρώτο καφέ της ημέρας ή το τελευταίο ποτήρι κρασί της νύχτας. Που προσπαθούν να δουν λίγο από τον ουρανό της πόλης. Αυτόν που τον λένε αττικό και ισχυρίζονται ότι είναι μοναδικός. Που και αν δεν είναι, δεν πειράζει. Είναι ο δικός μας. Γι΄ αυτό και η υπερβολή του χαρακτηρισμού.

Όταν κοιτάς ψηλά στα παράθυρα των σπιτιών, είναι και ένα μέρος αυτού του ουρανού πάντα στο οπτικό σου πεδίο. Σαν σκηνικό μόνιμα στημένο. Κάδρο στο πλάνο σου. Άλλοτε μεγάλο, κάποτε μικρό. Λιγότερο ή και περισσότερο.  Ωστόσο εκεί. Μισοκρύβεται στα στενά της ζωής μας, ανάμεσα στα σπίτια και τα στενά μπαλκόνια μας.

Αρκεί να σηκώσεις ψηλά το κεφάλι. Και όταν το κάνεις πολλές φορές, εκπαιδεύεται να είναι πάντα ψηλά. Και στα ευρύχωρα και στα στενά. Ψηλά. Γεύση ανάτασης. Στα παράθυρα των σπιτιών, στο δρόμο.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φίλος από τα παλιά

Μέσα Ιουλίου και η βροχή έκανε άνω κάτω την παράσταση στο Ηρώδειο. Ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί ατάκτως, γολγοθάς η αναμονή για ταξί κι ένα ζευγάρι περπατούσε αμέριμνο, με κατεύθυνση τη Μητρόπολη.

Δημήτρης Κούμανης 06.08.2019

Ιστορίες υστερίας και υποκρισίας

Είχα πέσει με τα μούτρα, στα νόστιμα ταϋλανδέζικα πιάτα που βρίσκονταν μπροστά μου. Πλάϊ μου, μία κυρία είχε γίνει πιεστική -αφόρητα κουραστική για να ακριβολογώ- προς τον μάγειρα / ιδιοκτήτη.

Δημήτρης Κούμανης 26.07.2019

Ευωδία

Είπες “πάμε να φύγουμε…να ξεχάσουμε…να ξεχαστούμε”.
Το αυστηρό μου βλέμμα, δεν άφηνε περιθώρια για αποδράσεις. Να ξεχαστούμε ναι, όμως να μην ξεχάσουμε. Η απώλεια μνήμης, μου φαίνεται τρομακτική.
Σηκώθηκα μούσκεμα από τον ιδρώτα. Δεν ήταν εφιάλτης, όμως είχε κάτι σκοτεινό η ιστορία.

Δημήτρης Κούμανης 20.07.2019

Περί marketing

Πιστεύω ότι είμαστε όλοι σύμφωνοι, ότι ο ρόλος των οινοποιείων είναι να φτιάχνουν κρασί. Όμως στην εποχή που ζούμε, χρειάζονται κι “εργαλεία” marketing, για να καταφέρουν να πουλήσουν τα κρασιά τους. Σωστά;

Δημήτρης Κούμανης 06.07.2019