Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Τα λόγια που δεν μιλήσαμε

Τα λόγια που δεν μιλήσαμε με τους ανθρώπους που συναντήσαμε και αγαπήσαμε στοιχειώνουν την ελευθερία μας, γιατί δημιουργούν ανησυχία.

Που πήγαν αυτοί που μοιραστήκαμε κατά καιρούς τη ζωή μας μαζί τους όταν αποφάσισαν να φύγουν από μας;

Ο καθένας μας μετρά αρκετές τέτοιες απώλειες κατά τη διάρκεια της ζωής του. Κάποιες πονούν περισσότερο και από το φυσικό θάνατο. Είναι γιατί ξέρουμε ότι είναι κάπου εδώ γύρω και ό,τι ζουν δεν μας συμπεριλαμβάνει πια. Αυτό νομίζω δημιουργεί τη μεγαλύτερη αναστάτωση. Και όταν είσαι αναστατωμένος δεν μπορείς να νιώσεις ελεύθερος.

Σε βασανίζουν τα ερωτηματικά που αιωρούνται: γιατί έφυγαν; πως μπόρεσαν ξαφνικά να μας εγκαταλείψουν τη στιγμή που ενδεχομένως τους είχαμε περισσότερο ανάγκη;

 

Ξαφνικά; κοντοστέκεται αμέσως η σκέψη και συμπληρώνει: τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά.

Πάντα ή σχεδόν πάντα προηγείται η διαδικασία της προετοιμασίας.  

Είναι αυτά που τους κρύψαμε, γιατί φοβηθήκαμε.  

Είναι οι μισές αλήθειες που τους φανερώσαμε, γιατί δεν τολμήσαμε.  

Είναι αυτά που ζήσαμε και δεν τους συμπεριλάβαμε, γιατί προτιμήσαμε άλλους.  

Είναι η συγγνώμη που δεν είπαμε.  

Είναι γιατί κάτι δώσαμε μισό και έτσι δεν πήραμε πίσω το ολόκληρό τους.

 

Το ίδιο όμως έκαναν και εκείνοι σε μας, θα φωνάξει δυνατά η θυματοποίηση που όλους μας βολεύει.

Ναι.

Μπορεί.

Ίσως.

Ίσως όμως και όχι.

 

Έτσι μετριέται η σχέση και το μοίρασμα; θα αναρωτηθεί η ελευθερία.

Ναι.

Μπορεί.

Ίσως.

Ίσως όμως και όχι.

Δεν είναι το μέτρημα που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Τη μεγαλύτερη σημασία την έχουν τα λόγια που δεν μιλήσαμε σε εκείνους που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν το ίδιο.

Τα δικά μας λόγια. Τη στιγμή που ήταν να ειπωθούν. Λίγο πριν από εκείνο το “ξαφνικά”. Λίγο πριν την απώλεια. Λίγο πριν από αυτή την πικρή γεύση που νιώσαμε όταν καταλάβαμε ότι τους χάσαμε. Τη γεύση της απώλειας της ελευθερίας μας. 

Holly Golightly & The Greenhornes – There Is An End

Δεν είναι το μέτρημα που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Τη μεγαλύτερη σημασία την έχουν τα λόγια που δεν μιλήσαμε σε εκείνους που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν το ίδιο.

Τα δικά μας λόγια. Τη στιγμή που ήταν να ειπωθούν. Λίγο πριν από εκείνο το “ξαφνικά”. Λίγο πριν την απώλεια. Λίγο πριν από αυτή την πικρή γεύση που νιώσαμε όταν καταλάβαμε ότι τους χάσαμε. Τη γεύση της απώλειας της ελευθερίας μας. 

Play

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φίλος από τα παλιά

Μέσα Ιουλίου και η βροχή έκανε άνω κάτω την παράσταση στο Ηρώδειο. Ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί ατάκτως, γολγοθάς η αναμονή για ταξί κι ένα ζευγάρι περπατούσε αμέριμνο, με κατεύθυνση τη Μητρόπολη.

Δημήτρης Κούμανης 06.08.2019

Ιστορίες υστερίας και υποκρισίας

Είχα πέσει με τα μούτρα, στα νόστιμα ταϋλανδέζικα πιάτα που βρίσκονταν μπροστά μου. Πλάϊ μου, μία κυρία είχε γίνει πιεστική -αφόρητα κουραστική για να ακριβολογώ- προς τον μάγειρα / ιδιοκτήτη.

Δημήτρης Κούμανης 26.07.2019

Ευωδία

Είπες “πάμε να φύγουμε…να ξεχάσουμε…να ξεχαστούμε”.
Το αυστηρό μου βλέμμα, δεν άφηνε περιθώρια για αποδράσεις. Να ξεχαστούμε ναι, όμως να μην ξεχάσουμε. Η απώλεια μνήμης, μου φαίνεται τρομακτική.
Σηκώθηκα μούσκεμα από τον ιδρώτα. Δεν ήταν εφιάλτης, όμως είχε κάτι σκοτεινό η ιστορία.

Δημήτρης Κούμανης 20.07.2019

Περί marketing

Πιστεύω ότι είμαστε όλοι σύμφωνοι, ότι ο ρόλος των οινοποιείων είναι να φτιάχνουν κρασί. Όμως στην εποχή που ζούμε, χρειάζονται κι “εργαλεία” marketing, για να καταφέρουν να πουλήσουν τα κρασιά τους. Σωστά;

Δημήτρης Κούμανης 06.07.2019