Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Στην υγειά μας Κατερίνα

Αποφασίζεις ότι θα τις εγκαταλείψεις. Το επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου ξανά και ξανά, μάλλον μέχρι να πειστείς να το πιστέψεις.

Μέχρι να ανακαλύψεις, πολύ σύντομα, ότι για ακόμα μία φορά δεν τα κατάφερες. Ξέρεις ότι τριγυρνούν κάπου εκεί γύρω, αλλά τις αποφεύγεις με τέχνη. Τόσο που μοιάζει σχεδόν σαν να τις προκαλείς.

Η τεχνητή αποφυγή τους μοιάζει με πρόσκληση. Και αυτές την αποδέχονται πάντα. Εκεί που νομίζεις ότι μάλλον θα αρνηθούν, εμφανίζονται. Καλοντυμένες, ραφινάτες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και αρχίζουν με ανεξέλεγκτη ταχύτητα τις ερωτήσεις: “Γιατί μίλησες τόσο επιθετικά; δικαιολογημένα ο συνομιλητής αντεπιτέθηκε. Γιατί φώναξες τόσο δυνατά; δικαιολογημένα ο φίλος αποτραβήχτηκε. Γιατί διεκδίκησες όσα νόμιζες κεκτημένα; μήπως τελικά δεν ήταν & όφειλες να το ξανασκεφτείς;”.

Αποφασίζεις ότι θα τις εγκαταλείψεις. Το επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου ξανά και ξανά, μάλλον μέχρι να πειστείς να το πιστέψεις.

Μέχρι να ανακαλύψεις, πολύ σύντομα, ότι για ακόμα μία φορά δεν τα κατάφερες. Ξέρεις ότι τριγυρνούν κάπου εκεί γύρω, αλλά τις αποφεύγεις με τέχνη. Τόσο που μοιάζει σχεδόν σαν να τις προκαλείς.

Η τεχνητή αποφυγή τους μοιάζει με πρόσκληση. Και αυτές την αποδέχονται πάντα. Εκεί που νομίζεις ότι μάλλον θα αρνηθούν, εμφανίζονται. Καλοντυμένες, ραφινάτες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και αρχίζουν με ανεξέλεγκτη ταχύτητα τις ερωτήσεις: “Γιατί μίλησες τόσο επιθετικά; δικαιολογημένα ο συνομιλητής αντεπιτέθηκε. Γιατί φώναξες τόσο δυνατά; δικαιολογημένα ο φίλος αποτραβήχτηκε. Γιατί διεκδίκησες όσα νόμιζες κεκτημένα; μήπως τελικά δεν ήταν & όφειλες να το ξανασκεφτείς;”.

Και τις σπρώχνεις στην άκρη με αγένεια. Με τα δυο σου χέρια, άκομψα και εξοργισμένα. Και αυτές αποκτούν όλο και περισσότερο όγκο και είναι αδύνατον να μετακινηθούν. Τη στιγμή που αποφασίζεις να μετακινηθείς εσύ, αλλάζουν διάθεση, υπέρ σου: “Καλά έκανες και αντέδρασες με αυτό τον τρόπο. Επιτέλους, έβαλες τα όρια που έπρεπε. Πως του επέτρεψες να εκφραστεί έτσι; Υποτιμάς τον εαυτό σου γι ΄αυτό σε υποτιμούν κι εκείνοι. Πρέπει να συγκρουστείς, τι φοβάσαι και δεν το κάνεις;”.

Kαι τότε κοντοστέκεσαι. Μαζεύεις τα χέρια σου που έσπρωχναν βίαια και χαμογελάς ευχαριστημένος. Ναι. Φυσικά και πολύ καλά έκανα. Όχι. Δεν φοβάμαι να συγκρουστώ. Περιμένω απλά την κατάλληλη στιγμή. Περάστε τους απευθύνεις ευγενικά και μαζί με αυτές έχει τρυπώσει και ο θυμός που δεν έχεις προλάβει να δεις ότι εισχώρησε συνοδεύοντας, μέχρι να νιώσεις αυτή τη συγκεκριμένη γεύση…..αυτή που ενώ αισθανόσουν δραστήρια, άρχισες να ακινητοποιείσαι. Ενώ είχες κέφι, βάρυνες. Αυτή τη γεύση.

Μέχρι να βρεθεί μία αγαπημένη φίλη. Πραγματικά αγαπημένη. Κάπως σαν….οικογένεια. Να της πεις πως νιώθεις, να καταλάβει αμέσως, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Επειδή σε ξέρει. Βαθιά. Και ευτυχώς να σου θυμίσει το απλό: “Άστο τώρα, δεν έγινε και τίποτα, όταν προκύψει το αντιμετωπίζεις και μιλάς”. Να σου θυμίσει, χωρίς να το έχει πει με λόγια, ότι εμείς δημιουργήσαμε τις ενοχές και το θυμό, εμείς τους δώσαμε εκτόπισμα. Εμείς και θα ανασκευάσουμε. “Στην υγειά μας Κατερίνα. Σε ευχαριστώ βαθιά.”.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Μυστικά του εδάφους

“Δεν υπάρχει πλάσμα συμπεριλαμβανομένων και αυτών των γουρουνιών, που να βρομίζει με τόση…

Δημήτρης Κούμανης 06.02.2019

Απελευθερωμένα

Τετάρτη βράδυ, δείπνησα μ’ έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο του κρασιού στην Γηραιά ήπειρο. Τούτο,…

Δημήτρης Κούμανης 01.02.2019

À bientôt Γιώργο

Περάσαμε ωραία, ανέμελα βράδια στο Μεταξουργείο, πιο comme il faut στο Ψυχικό. Οι γαλλικές επιρροές,…

Δημήτρης Κούμανης 25.01.2019

Έργο τέχνης

Τη δεκαετία που ανακαλύπταμε τον κόσμο, περνούσα ώρες στα δισκοπωλεία του κέντρου. Αν και…

Δημήτρης Κούμανης 18.01.2019