Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Βιωματική εμπειρία

Την περασμένη εβδομάδα, μου πήραν μια συνέντευξη, για ένα θεσσαλικό free press.

Σήμερα έκαναν την απομαγνητοφώνηση και ζήτησαν κάποιες επιπλέον πληροφορίες και διευκρινίσεις.

Έτσι, έγραψα αυθόρμητα τα παρακάτω:

Το κρασί πάνω απ’ όλα, είναι αξιομνημόνευτη βιωματική εμπειρία.

Υπάρχουν πολλά “πρέπει” που αφορούν ποιο κρασί συνοδεύει ένα φαγητό, όμως κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερα να είμαστε απαλλαγμένοι από στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Ακούω και διαβάζω ότι το ψάρι πάει με λευκό, ενώ το κρέας με ερυθρό κρασί. Για ποιο ψάρι ή ποιο κρέας μιλάμε, τι μαγείρεμα και με τι παρελκόμενα; Και όταν λέμε για παράδειγμα λευκό κρασί, τι σχέση έχει ένας φρέσκος Ροδίτης με ένα βαρελάτο Ασύρτικο Σαντορίνης;

Την περασμένη εβδομάδα, μου πήραν μια συνέντευξη, για ένα θεσσαλικό free press.

Σήμερα έκαναν την απομαγνητοφώνηση και ζήτησαν κάποιες επιπλέον πληροφορίες και διευκρινίσεις.

Έτσι, έγραψα αυθόρμητα τα παρακάτω:

Το κρασί πάνω απ’ όλα, είναι αξιομνημόνευτη βιωματική εμπειρία.

Υπάρχουν πολλά “πρέπει” που αφορούν ποιο κρασί συνοδεύει ένα φαγητό, όμως κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερα να είμαστε απαλλαγμένοι από στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Ακούω και διαβάζω ότι το ψάρι πάει με λευκό, ενώ το κρέας με ερυθρό κρασί. Για ποιο ψάρι ή ποιο κρέας μιλάμε, τι μαγείρεμα και με τι παρελκόμενα; Και όταν λέμε για παράδειγμα λευκό κρασί, τι σχέση έχει ένας φρέσκος Ροδίτης με ένα βαρελάτο Ασύρτικο Σαντορίνης;

Τα γεύματα των ευρωπαϊκών λαών με οινική κουλτούρα, έχουν αρχή, μέση και τέλος. Συχνά ξεκινούν με ένα αφρώδες για apéritif, λευκό κρασί θα συνοδέψει το πρώτο πιάτο, ερυθρό -κυρίως τον χειμώνα- το κυρίως ή τα τυριά που ακολουθούν και κλείνουν με επιδόρπιο οίνο ή απόσταγμα. Στην Ελλάδα, έχουμε στην κουλτούρα μας την καλλιέργεια του αμπελιού και την κατανάλωση κρασιού, εδώ και 3.500 χρόνια, όμως στο “τελετουργικό” υπάρχει σύγχυση. Αν το καλοσκεφτείτε, στα Βαλκάνια κυριαρχεί η ποσότητα, τόσο στο φαγητό, όσο και στην οινοποσία. Ενώ άλλοι λαοί, προσπαθούσαν να μιμηθούν τις γαστρονομικές συνήθειες των ευγενών, εμείς, όποτε το εισόδημα επέτρεπε το τραπέζι να ήταν πλούσιο, τρώγαμε και πίναμε, σαν να ήταν η ύστερη μέρα της ζωής μας.

Επειδή οι γιορτές συνειρμικά παραπέμπουν σε ζάχαρη και γλυκά, να θυμάστε ότι το επιδόρπιο κρασί που θα επιλέξουμε, καλό είναι να έχει περισσότερη γλυκύτητα από το γλυκό έδεσμα.

Τα κρασιά που πιστεύω πολύ, είναι τα ερυθρωπά ροζέ. Δυστυχώς όλο και περισσότεροι Έλληνες οινοποιοί, στρέφονται λόγω μόδας στα ανοικτόχρωμα ροζέ, τύπου Προβηγκίας. Κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος η σύγχρονη προσέγγιση να καταργεί την παράδοση. Η αρμονική συνύπαρξη είναι εύκολα εφικτή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη σύγχρονη γαστρονομική πραγματικότητα της χώρας. Βρίσκεις παντού πλέον sushi και ceviche, όμως εκτοπίστηκαν οι ευφάνταστες προτάσεις οσπρίων και λαδερών. Ο βιασμός είναι βαρβαρότητα, όχι εξέλιξη.

Άλλη μεγάλη σύγχυση, είναι η θερμοκρασία. Το “θερμοκρασία δωματίου”, δεν σημαίνει ζεστό. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, από ένα ζεστό κρασί. Γι’ αυτό, αν δεν έχουμε την πολυτέλεια κάβας, ας τα διατηρούμε σε συντηρητή ή έστω ας τα δροσίζουμε -ναι και τα ερυθρά- λίγη ώρα πριν τα σερβίρουμε.

Στα σπουδαία κρασιά, η ένταση είναι πάντα στο τέλος. Καλά τα ελκυστικά αρώματα, όμως η γεύση και η διάρκεια, τελικά μας ξεσηκώνουν.

Μην ξεχνάμε ότι το κρασί συντροφεύει τις πιο ευχάριστες στιγμές της ζωής μας. Αφού λοιπόν το ταυτίζουμε με τις χαρές, ας δημιουργήσουμε εμείς τις δικές μας προϋποθέσεις, για να το χαρούμε καλύτερα.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Φίλος από τα παλιά

Μέσα Ιουλίου και η βροχή έκανε άνω κάτω την παράσταση στο Ηρώδειο. Ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί ατάκτως, γολγοθάς η αναμονή για ταξί κι ένα ζευγάρι περπατούσε αμέριμνο, με κατεύθυνση τη Μητρόπολη.

Δημήτρης Κούμανης 06.08.2019

Ιστορίες υστερίας και υποκρισίας

Είχα πέσει με τα μούτρα, στα νόστιμα ταϋλανδέζικα πιάτα που βρίσκονταν μπροστά μου. Πλάϊ μου, μία κυρία είχε γίνει πιεστική -αφόρητα κουραστική για να ακριβολογώ- προς τον μάγειρα / ιδιοκτήτη.

Δημήτρης Κούμανης 26.07.2019

Ευωδία

Είπες “πάμε να φύγουμε…να ξεχάσουμε…να ξεχαστούμε”.
Το αυστηρό μου βλέμμα, δεν άφηνε περιθώρια για αποδράσεις. Να ξεχαστούμε ναι, όμως να μην ξεχάσουμε. Η απώλεια μνήμης, μου φαίνεται τρομακτική.
Σηκώθηκα μούσκεμα από τον ιδρώτα. Δεν ήταν εφιάλτης, όμως είχε κάτι σκοτεινό η ιστορία.

Δημήτρης Κούμανης 20.07.2019

Περί marketing

Πιστεύω ότι είμαστε όλοι σύμφωνοι, ότι ο ρόλος των οινοποιείων είναι να φτιάχνουν κρασί. Όμως στην εποχή που ζούμε, χρειάζονται κι “εργαλεία” marketing, για να καταφέρουν να πουλήσουν τα κρασιά τους. Σωστά;

Δημήτρης Κούμανης 06.07.2019