Scroll to top 
© 2020 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Βιωματική εμπειρία

Την περασμένη εβδομάδα, μου πήραν μια συνέντευξη, για ένα θεσσαλικό free press.

Σήμερα έκαναν την απομαγνητοφώνηση και ζήτησαν κάποιες επιπλέον πληροφορίες και διευκρινίσεις.

Έτσι, έγραψα αυθόρμητα τα παρακάτω:

Το κρασί πάνω απ’ όλα, είναι αξιομνημόνευτη βιωματική εμπειρία.

Υπάρχουν πολλά “πρέπει” που αφορούν ποιο κρασί συνοδεύει ένα φαγητό, όμως κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερα να είμαστε απαλλαγμένοι από στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Ακούω και διαβάζω ότι το ψάρι πάει με λευκό, ενώ το κρέας με ερυθρό κρασί. Για ποιο ψάρι ή ποιο κρέας μιλάμε, τι μαγείρεμα και με τι παρελκόμενα; Και όταν λέμε για παράδειγμα λευκό κρασί, τι σχέση έχει ένας φρέσκος Ροδίτης με ένα βαρελάτο Ασύρτικο Σαντορίνης;

Την περασμένη εβδομάδα, μου πήραν μια συνέντευξη, για ένα θεσσαλικό free press.

Σήμερα έκαναν την απομαγνητοφώνηση και ζήτησαν κάποιες επιπλέον πληροφορίες και διευκρινίσεις.

Έτσι, έγραψα αυθόρμητα τα παρακάτω:

Το κρασί πάνω απ’ όλα, είναι αξιομνημόνευτη βιωματική εμπειρία.

Υπάρχουν πολλά “πρέπει” που αφορούν ποιο κρασί συνοδεύει ένα φαγητό, όμως κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερα να είμαστε απαλλαγμένοι από στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Ακούω και διαβάζω ότι το ψάρι πάει με λευκό, ενώ το κρέας με ερυθρό κρασί. Για ποιο ψάρι ή ποιο κρέας μιλάμε, τι μαγείρεμα και με τι παρελκόμενα; Και όταν λέμε για παράδειγμα λευκό κρασί, τι σχέση έχει ένας φρέσκος Ροδίτης με ένα βαρελάτο Ασύρτικο Σαντορίνης;

Τα γεύματα των ευρωπαϊκών λαών με οινική κουλτούρα, έχουν αρχή, μέση και τέλος. Συχνά ξεκινούν με ένα αφρώδες για apéritif, λευκό κρασί θα συνοδέψει το πρώτο πιάτο, ερυθρό -κυρίως τον χειμώνα- το κυρίως ή τα τυριά που ακολουθούν και κλείνουν με επιδόρπιο οίνο ή απόσταγμα. Στην Ελλάδα, έχουμε στην κουλτούρα μας την καλλιέργεια του αμπελιού και την κατανάλωση κρασιού, εδώ και 3.500 χρόνια, όμως στο “τελετουργικό” υπάρχει σύγχυση. Αν το καλοσκεφτείτε, στα Βαλκάνια κυριαρχεί η ποσότητα, τόσο στο φαγητό, όσο και στην οινοποσία. Ενώ άλλοι λαοί, προσπαθούσαν να μιμηθούν τις γαστρονομικές συνήθειες των ευγενών, εμείς, όποτε το εισόδημα επέτρεπε το τραπέζι να ήταν πλούσιο, τρώγαμε και πίναμε, σαν να ήταν η ύστερη μέρα της ζωής μας.

Επειδή οι γιορτές συνειρμικά παραπέμπουν σε ζάχαρη και γλυκά, να θυμάστε ότι το επιδόρπιο κρασί που θα επιλέξουμε, καλό είναι να έχει περισσότερη γλυκύτητα από το γλυκό έδεσμα.

Τα κρασιά που πιστεύω πολύ, είναι τα ερυθρωπά ροζέ. Δυστυχώς όλο και περισσότεροι Έλληνες οινοποιοί, στρέφονται λόγω μόδας στα ανοικτόχρωμα ροζέ, τύπου Προβηγκίας. Κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος η σύγχρονη προσέγγιση να καταργεί την παράδοση. Η αρμονική συνύπαρξη είναι εύκολα εφικτή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη σύγχρονη γαστρονομική πραγματικότητα της χώρας. Βρίσκεις παντού πλέον sushi και ceviche, όμως εκτοπίστηκαν οι ευφάνταστες προτάσεις οσπρίων και λαδερών. Ο βιασμός είναι βαρβαρότητα, όχι εξέλιξη.

Άλλη μεγάλη σύγχυση, είναι η θερμοκρασία. Το “θερμοκρασία δωματίου”, δεν σημαίνει ζεστό. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, από ένα ζεστό κρασί. Γι’ αυτό, αν δεν έχουμε την πολυτέλεια κάβας, ας τα διατηρούμε σε συντηρητή ή έστω ας τα δροσίζουμε -ναι και τα ερυθρά- λίγη ώρα πριν τα σερβίρουμε.

Στα σπουδαία κρασιά, η ένταση είναι πάντα στο τέλος. Καλά τα ελκυστικά αρώματα, όμως η γεύση και η διάρκεια, τελικά μας ξεσηκώνουν.

Μην ξεχνάμε ότι το κρασί συντροφεύει τις πιο ευχάριστες στιγμές της ζωής μας. Αφού λοιπόν το ταυτίζουμε με τις χαρές, ας δημιουργήσουμε εμείς τις δικές μας προϋποθέσεις, για να το χαρούμε καλύτερα.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

σχεδόν 5 π.μ.

14 ημέρες εγκλεισμού, δεν είναι εύκολο πράγμα, δύσκολα περνάει ο χρόνος. Ότι κι αν αποφασίσω να κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει ημιτελές. Το μυαλό φεύγει, σχεδόν αδύνατο να εστιάσω σ’ ένα πράγμα, να συγκεντρωθώ.

Δημήτρης Κούμανης 29.03.2020

Changes

Το ότι η γη νοσεί -ανίατα σχεδόν- το είχε διαγνώσει κίολας από το 1912 ο νομπελίστας δρ. Αλέξις Καρέλ.

Βένια Ρούφα 24.03.2020

Reset στις ζωές μας

Η σημερινή ημέρα, είναι ξεχωριστή. Σαν σήμερα πριν καιρό, ξεκίνησε ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό, που και στα βράχια να πέσει το πλοίο…χαλάλι. Έχω ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, νιώθω ευγνωμοσύνη για τις όμορφες στιγμές. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγοι, θέλω κι άλλο, γι’ αυτό συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Δημήτρης Κούμανης 18.03.2020

Δωσ’ μου το χέρι σου…

Μπροστά στην αβεβαιότητα και την διάχυτη ανησυχία, ίσως κάποια από όσα γράφω να ενοχλήσουν, μα πιστεύω ακράδαντα, ότι το “σενάριο” που ζούμε έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Δημήτρης Κούμανης 12.03.2020