Scroll to top 
© 2018 heteroclito cave & bar a vin | Φωκίωνος 2 & Πετράκη| 10563
Share
en el

Τα θέλω μας

“Είμαι ψεύδο σεμνός. Ψεύδο μετριόφρων. Θέλω να κάνω αυτό που θέλω! ”

τόνιζε έντονα τις λέξεις “ψεύδος” και “θέλω” ο Τάκης Χόρν σε μία τηλεοπτική συνέντευξη, πολλά χρόνια πριν. Τι γοητευτική αντιφατικότητα. Το ψεύδος να δηλώνεται με παραδοχή αλήθειας. Και τι τον ενδιέφερε πια; ήταν ήδη αρκετά μεγάλος σε ηλικία, κατά το χρόνο της συνέντευξης, είχε διανύσει το μονοπάτι της αυτοεπίγνωσης και προφανώς είχε καταλήξει σε συμπεράσματα που δεν είχε λόγο να μην τα μοιραστεί και δημόσια.

Είναι ένα περίεργο πράγμα αυτό που συμβαίνει όταν παραδεχόμαστε ότι εμείς κάνουμε ότι δεν είναι τυπικά σωστό να κάνουμε. Με την παραδοχή, ξαφνικά, εκτιμάται. Από κατακριτέο γίνεται αποδεκτό και όσο πιο παράτυπο είναι αυτό που ομολογείται, τόσο μεγαλύτερη η αποδοχή.

“Είμαι ψεύδο σεμνός. Ψεύδο μετριόφρων. Θέλω να κάνω αυτό που θέλω! ”

τόνιζε έντονα τις λέξεις “ψεύδος” και “θέλω” ο Τάκης Χόρν σε μία τηλεοπτική συνέντευξη, πολλά χρόνια πριν. Τι γοητευτική αντιφατικότητα. Το ψεύδος να δηλώνεται με παραδοχή αλήθειας. Και τι τον ενδιέφερε πια; ήταν ήδη αρκετά μεγάλος σε ηλικία, κατά το χρόνο της συνέντευξης, είχε διανύσει το μονοπάτι της αυτοεπίγνωσης και προφανώς είχε καταλήξει σε συμπεράσματα που δεν είχε λόγο να μην τα μοιραστεί και δημόσια.

Είναι ένα περίεργο πράγμα αυτό που συμβαίνει όταν παραδεχόμαστε ότι εμείς κάνουμε ότι δεν είναι τυπικά σωστό να κάνουμε. Με την παραδοχή, ξαφνικά, εκτιμάται. Από κατακριτέο γίνεται αποδεκτό και όσο πιο παράτυπο είναι αυτό που ομολογείται, τόσο μεγαλύτερη η αποδοχή.

Τι οδηγεί σε αυτό το αποτέλεσμα; η ουσία της αλήθειας; Αυτή είναι που σώζει τελικά πάντα;
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν τα σώζει όλα, ότι και αν είναι αυτό που ομολογείται όταν το αποφασίζουμε. Ξέρω όμως ότι σώζει σίγουρα εμάς τους ίδιους. Σε ότι μας αφορά προσωπικά, για το ποιοι είμαστε και τι θέλουμε. Και ξέρουμε όλοι τι πραγματικά θέλουμε, όπως ξέρουμε ότι υποκρινόμαστε όταν δεν το παραδεχόμαστε. Όπως ξέρουμε που οφείλεται και η μετέπειτα θλίψη που όταν δεν λυθεί γίνεται θυμός και τσακίζει και αυτό που είμαστε και αυτό που τελικά θέλαμε και δεν έγινε, γιατί δεν το υποστηρίξαμε με όση αλήθεια του έπρεπε. Και μαζεύεται η θλίψη, μαζεύεται ο θυμός, το ένα μετά το άλλο, διαδοχικά και αυξητικά μέχρι να κινδυνεύσουμε να ξεχάσουμε τελικά τι ήταν αυτό που θέλαμε, εφόσον δεν το ομολογήσαμε έγκαιρα και το καλύψαμε με στερεοτυπικούς ελιγμούς και ρόλους άθλιας υποκριτικής.

Για το νέο χρόνο που πλησιάζει ας ευχηθούμε ο καθένας για τον εαυτό του να είναι μόνο αληθινά ο ίδιος σε όσα περισσότερα μπορεί κάθε φορά. Γιατί είναι απελευθερωτικό. Γιατί αντικαθιστά τη θλίψη με χαρά και το θυμό με ευεξία. Γιατί έχει αυτή τη γεμάτη, μεστή γεύση ενός αγαπημένου κρασιού που θέλεις να κρατήσεις τη γουλιά του στον ουρανίσκο σου και να μην την καταπιείς ποτέ, αν ήταν δυνατόν! Έτσι και την αλήθεια μας για το τι θέλουμε, τι είμαστε και τι δεν θα γίνουμε όσες στερεοτυπικές πιέσεις και αν υποστούμε.

Τη νέα χρονιά που έρχεται, ας την κρατήσουμε, χωρίς να την καταπιούμε.

Είμαστε απλά οι ιστορίες μας...

Σχετικά Άρθρα

Η γεύση των σταθμών

Αγαπώ πολύ τα λιμάνια και τους σταθμούς. Πιο πολύ τους σταθμούς. Ανακαλούν στη μνήμη μου…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 11.01.2019

Το μέγεθος μετράει;

Έστειλε πρόσφατα σχόλιο “διαδικτυακός φίλος” από τη Σεούλ, σχετικά με το γιατί οι Έλληνες…

Δημήτρης Κούμανης 06.01.2019

Tα παράθυρα ψηλά

Moυ αρέσει να κοιτάω ψηλά στα παράθυρα των σπιτιών όταν περπατάω στο δρόμο. Ψάχνω τις κουρτίνες…

Κωνσταντίνα Ζέρβα 30.12.2018

Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας

“Να αρχίσουμε να συνδέουμε πάλι το κρασί με την καρδιά μας". Φατρίες και συνομωσιολογίες…

Δημήτρης Κούμανης 23.12.2018